تماشای «غوطهور» ساخته محمدجواد حکمی، بیش از آنکه تجربه مواجهه با یک فیلم پلیسی ایرانی باشد
جوان آنلاین: تماشای «غوطهور» ساخته محمدجواد حکمی، بیش از آنکه تجربه مواجهه با یک فیلم پلیسی ایرانی باشد، شبیه بازبینی نسخهای کمرمق و بومینشده از «Insomnia» کریستوفر نولان است؛ فیلمی که بیش از دو دهه پیش با اتکا به فروپاشی روانی یک مأمور پلیس، مرزهای اخلاق، قانون و جنایت را به چالش کشید. مشکل «غوطهور» فقط شباهت نیست؛ مشکل این است که فیلم تقریباً در تمام سطوح، زیر سایه نولان له میشود.
فیلم «غوطهور» به کارگردانی جواد حکمی، نخستین تجربه بلند او در سینمای داستانی، تلاش میکند در قالب یک درام پلیسی–جنایی جدی ظاهر شود؛ فیلمی با شخصیت محوری مأمور پلیس، پرونده آدمربایی و فضایی تیره و روانپریش. اما این تلاش، بیش از آنکه به یک اثر ژانرمحور قابلاتکا منجر شود، به فیلمی کمجان ختم میشود که مؤلفههای پلیسی را میشناسد، اما از بهکارگیری مؤثر آنها ناتوان است.
داستان درباره سرهنگ حسن کارخانه است؛ پلیسی که از بیخوابی مزمن رنج میبرد، همسر و فرزندش برای شرکت در مسابقهای به خارج از کشور رفتهاند و او در اوج فرسودگی روانی، وارد پروندهای از آدمربایی میشود. این نقطه شروع، اگرچه بالقوه جذاب است، اما آنقدر به ساختار و ایده مرکزی «بیخوابی» نولان نزدیک است که عملاً مجال نفس کشیدن به فیلم نمیدهد.
حتی برخی موقعیتهای زمانی و فضایی ـ شبهای ممتد، ساعات کشدار سحرگاهی، مکالمات در مرز خواب و هذیان نه صرفاً الهامگرفته، بلکه بازتولید مستقیم حسوحال فیلم نولان است. «غوطهور» نه تلاش میکند این الگو را بشکند و نه موفق میشود آن را به زبان خودش ترجمه کند.