به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، شاید برای شما هم پیشآمده که در موقعیتهای مختلف، از روی ناراحتی، عصبانیت، فشار زیاد یا هر احساس منفی دیگر، به همسرتان گفته باشید: «من نمیدانم چه گناهی کردهام که تو نصیبم شدهای.» یا به فرزندتان گفته باشید: «خدایا، من چه گناهی کردهام که این بچه را نصیبم کردهای؟ کاش مادر تو نبودم، و …» یا میان زن و شوهر، جملههایی ازایندست گفته شود: «کاش اصلاً ازدواج نمیکردم، کاش با تو ازدواج نمیکردم، کاش تنها میماندم و تو را انتخاب نمیکردم.»
بنابر روایت فارس، مرضیه کشوری، کارشناسی ارشد روانشناسی و مدرس و مشاور خانواده، در این گزارش دست روی پرتکرارترین اشتباه کلامی ما گذاشته است.
این اثر حالا حالاها رفتنی نیست
کشوری ادامه میدهد: جملههایی از این نوع باعث میشوند طرف مقابل احساس کند:
«من چقدر بد هستم؟»، «کاش اصلاً زن یا شوهرِ این فرد نبودم.»
این جملهها، احساس بد را خیلی سریع منتقل میکنند و اثرشان هم ماند
فرض کنید مریض هستید یا حالتان خوب نیست و میخواهید همسرتان یک لیوان آب به دستتان بدهد. این فقط یک لیوان آب ساده است، اما میتوانید بگویید:
«خدا را شکر که تو هستی و این لیوان آب را به دست من میدهی.»
عطر و بوی حمایت در خانه…
«این نوع جملات باعث میشود افراد احساس کنند که برای شما و در کنار شما بودن، انتخاب شدهاند و همین باعث میشود نقش مثبت را بپذیرند.
چرا این جملهها نقش مثبت میدهند و چرا این نقش مثبت مهم است؟
چون این جملهها باعث میشود آدمها باور کنند که برای شما مفیدند، مهماند و محترمند.
این نگاه باعث میشود هر دو طرف بیشتر به هم احترام بگذارند، بیشتر از هم حمایت کنند و از نقشهای مثبتشان بیشتر استفاده کنند. و همین انرژی در تمام زندگی جریان پیدا میکند.»