گروه فرهنگ و هنر: تیرماه که بیاید، دقیقاً هفت سال میگذرد از روزی که مهیار علیزاده با «ارغوان»اش بخش زیادی از جامعه را درگیر خود کرد. همان زمان که آغاز آهنگسازیاش در ایران با استقبال زیادی مواجه و همین از صفر شروع نکردن باعث شد انتظارها از او بالا رود و هر اثرش با «حریق خزان» مقایسه شود. آلبومی که با حرکت روی مرز باریکی توانست در دسته معدود آثاری قرار گیرد که نقطه تلاقی مخاطب عام و مخاطب خاص در موسیقی ایران محسوب میشود؛ آنهم در سالهای ابتدایی دهه چهارم زندگیاش.
به گزارش بولتن نیوز، علیزاده بعد از آن هم با قربانی همکاریهایی داشت که البته «حریق خزان» تا امروز نقطه اوج آن بوده است. آهنگساز، آن زمانها هنوز در کنسرتها روی صندلیهای سالن مینشست؛ چراکه کارش را خیلی قبلتر از کنسرت انجام میداد؛ میگفت مثل یک نقاش که تابلو را در خلوت خودش میکشد و بعد برای دیگران به نمایش میگذارد.