به
گزارش بولتن نیوز به نقل از ماهنامه
سینمایی فیلم، در چند سال اخیر، افزایش
بیرویهی رسانههای مکتوب و مجازی
باعث شده که یک سینماگر حتی اگر اولین
فیلم خودش را ساخته باشد، تا مدتها تیتر
اول این رسانهها شود و فضا را برای
سخنرانیهای حکیمانهی خود مناسب
بیابد.
طبیعیست
که این رسانهها به دنبال خوراک فرهنگی
خود هستند و چه موردی مناسبتر از
فیلمسازان جوان که در یک مصاحبهی
کوتاه فکر میکنند که باید تمام تجربههای
دیداری و شنیداری خود از زندگی را به مانند
یک عالم جهاندیده ارائه کنند.
حاصل
چنین ژورنالیسم شتابزدهای، ابتلای
تازهکارها به توهم خودبزرگبینی است
که در مقابل کوچکترین انتقادی دافعه
نشان میدهند و خودشان را مصون از هر
اشتباهی میپندارند و سینما را به قبل و
بعد از فیلم خود تقسیم میکنند.
نکات
مفرح این رویکرد که به کمدی ناخواسته تنه
میزند، یکی کمیت این مصاحبههاست که
در برخی موارد به بیست مصاحبه، آن هم از
سوی یک کارگردان فیلماولی میرسد و
دیگری مضمون تیترهایی است که از مصاحبهی
این کارگردانان انتخاب میشود، که اگر
فرد مورد نظر را نشناسیم، احتمالاً او را
یکی از بزرگترین فیلمسازان جهان تلقی
میکنیم.