فصل اول سریال «هم گناه» پس از پخش دوازده قسمت به پایان رسید. سریالی که حالا طرفداران پروپاقرص زیادی پیدا کرده و از نظر کیفی جزو برترین مجموعه های پخش شده در شبکه نمایش خانگی به حساب می آید. مصطفی کیایی که پیش از این با فیلم های سینمایی خود ثابت کرده بود رگ خواب مخاطب را می شناسد، جذابیت های داستانی و فرا متنی یک اثر برای محبوب شدن را بلد است و در جلب نظر عمومی مهارت دارد، اینجا نیز در اولین چالش جدی خود در کارگردانی یک سریال موفق عمل کرده است. از نظر نگارنده «هم گناه» کیفیتی فراتر از انتظار را به نمایش گذاشته است و شاید با حفظ این روند در فصل بعد بتواند لقب بهترین سریال نمایش خانگی را برای خود کند.
کیفیت کارگردانی
فیلم های مصطفی کیایی همیشه در ریتم و ضرب آهنگ داستانی و شخصیت پردازی های جذاب، موفق عمل می کند ولی این ایراد اساسی از آثار کیایی گرفته می شود که هیچ وقت آثارش به عمق مضمونی مورد نظر نمیرسد. فیلم های جذاب و خوش آب و رنگی که توان درگیر کردن ذهن مخاطب و تاثیر گذاری فرامتنی را پیدا نمی کند. حالا در سریال «هم گناه» با توجه به زمان کافی برای پرداخت قصه و شناساندن جزئییات شخصیتی کاراکتر ها، فیلمساز توانسته قابلیت های تازه ای از هنر خود را به رخ بکشد. مسیر آهسته و پیوسته ای که قصه و شخصیت ها در هم گناه طی می کنند بدون اینکه مخاطب را خسته یا دلزده کند به ارتباط عمیق تر مجموعه با مخاطب منجر شده است. حفظ ریتم در یک سریال طولانی دشوار ترین چالش یک کارگردان است و مصطفی کیایی حالا با فصل اول «هم گناه» ثابت کرده که در این زمینه به استادی رسیده است.