به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، امام علی(ع) درباره لحظات وداع انسان با زندگی می فرماید: «مرگ چنان در وجودش پیشروی می کند که گوش و زبانش از کار می افتد، در میان خانواده اش زبانی برای سخن گفتن و گوشی برای شنیدن ندارد، پیوسته به صورت خانواده اش می نگرد. حرکات زبانشان را می بیند؛ ولی صدای آنان را نمی شنود!، سپس چنگال مرگ در او بیشتر فرو می رود؛ چشمش نیز مانند گوشش از کار می افتد، و روح از بدنش برای همیشه خارج می شود، در این هنگام به صورت مرداری نزد خانواده اش در می آید که از نشستن نزدش وحشت دارند و از او فاصله می گیرند … سرانجام او را به سوی گودالی درون زمین می برند تا او را بدست عملش بسپارند و برای همیشه از دیدارش چشم بپوشند!».
امام علی(علیه السلام) در بخشی از خطبه ۱۰۹ «نهج البلاغه» پس از بیان سکرات موت و وحشت های هنگام مرگ و از کار افتادن زبان، به بیان مرحله پایانی عمر و نقطه نهایی زندگی می پردازد و با تعبیراتی تکان دهنده چنان ترسیمی از این مرحله می کند که هر شنونده ای را تحت تأثیر قرار می دهد؛ گویی خود را در آن حال می بیند که میحوادث هولناک لحظه جان دادن، بستگی به نیّت و عمل انسان دارد که می تواند آن لحظه را به صورت دردناک ترین لحظات عمر، یا زیباترین لحظات زندگی در آورد. (۴)
پی نوشت:
(۱). «التیاط» از مادّه «لیط» (بر وزن لیل) به معنای چسبیدن و آمیختن به چیزی است.
(۲). «مخطّ» به معنای شکاف و گودال است و به قبر نیز اطلاق می کنند؛ زیرا قبلا خطّی می کشند، سپس آن را می شکافند.
(۳). «زوره» از مادّه «زیارت» و به همان معناست.
(۴). گردآوری از کتاب: پیام امام امیر المؤمنین(علیه السلام)، مکارم شیرازی، ناصر، تهیه و تنظیم: جمعی از فضلاء، دار الکتب الاسلامیة، تهران، ۱۳۸۶ شمسی، چاپ: اول، ج ۴، ص ۵۸۹.
منبع: پایگاه اطلاعرسانی دفتر آیتالله مکارم شیرازی