
به گزارش صراط به نقل از عصرایرانیان، قرار بود قدرت نرم، چهره دیگری از سیاست خارجی باشد؛ چهرهای انسانی، فرهنگی و اجتماعی که بتواند تصویری از حقایق انسانی، ورای تیترهای خبری مربوط به یک کشور، به جهان ارائه کند. در این میان، حضور همسران و خانواده مقامات سیاسی در برنامههای دیپلماتیک نیز گاهی با همین استدلال توجیه میشود؛ اینکه آنان بخشی از تصویر کشورند و میتوانند در کنار دیپلماسی رسمی، وجهی نرمتر از مناسبات خارجی را نمایندگی کنند.
ایران در سالهای اخیر، زنان دیپلمات در قامت سفیر و سخنگو داشته و دارد که در وزارت امور خارجه مشغول به کار بودهاند. اما چالش پیش روی ما، تفاوت میان «زن دیپلمات» و «زنی است که به واسطه نسبت، یا بهتر بگوییم سرمایه خانوادگی، با یک مقام سیاسی وارد ویترین دیپلماسی میشود».
