بعد از اکران «لامینور» در سینماها، حمید غفاریان منتقد سینما در یادداشتی به جدیدترین فیلم داریوش مهرجویی پرداخت.
سوره سینما – حمید غفاریان: «لامینور» جدیدترین فیلم داریوش مهرجویی بعد از هفت سال و تجربه «اشباح» است که در شرایط پیچیدهای و با حرف و حدیثهای بسیار بالاخره راهی اکران شد، فیلمی که میخواهد به شکاف بین نسلها و فشار باورهای سنتی بر فرزندان اشاره کند که میتواند مخرب باشد اما مهرجویی با آگاهی به سمت تخریبها که میتوانست اعتیاد و ابتذال باشد، نمیرود و میخواهد یک فیلم بدون دردسر با یک آغاز و پایان سرخوشانه را بسازد.
در سینمای ایران درباره موسیقی بسیاری فیلم ساخته شده است که شاخصترین آن را هم خود مهرجویی ساخته است اما او همانند «سنتوری» در «لامینور» به دنبال نشان دادن یک گسست سنگین بین خانواده و علایق فرزند به موسیقی یا میتواند هر هنر یا صنعتی باشد، این شکاف در سنتوری با باورهای خانواده همخوانی بهتری داشت اما در «لامینور» مخالفت پدر بیشتر از یک واقعهای میآید که برای برادرش رخ داده بود و این رخداد در فیلم مشخص نمیشود و فیلمساز هم با خطکشی و ایستادن کنار دختر از روایت آن سو عبور میکند و میخواهد به شمایل دختر، یک زندگی را هدیه کند و همین وابستگی منجر به برگزاری آن مهمانی و پایانبندی میشود که گویی از جهان عینی نیامده است و بیشتر شبیه یک خواب میماند.