لاری دیاموند دربارۀ گذار به دموکراسی چه می‌گوید؟

 این متفکر در ایران چندان شناخته‌شده نیست؛ احتمالا به این دلیل که آثار او کمتر حال‌وهوای «فلسفۀ تاریخ» یا نظریه‌پردازی کلان دارند. برخلاف فوکویاما و هانتینگتون که ایده‌هایشان جنجال عمومی ایجاد کرد

تاریخ انتشار: ۱۷:۱۴ – ۲۹-۰۲-۱۴۰۵

   عصر ایران؛ باشو بیدرانی – یکی از شناخته‌شده‌ترین نظریه‌پردازان معاصر در حوزه گذار به دموکراسی و مطالعات دموکراتیزاسیون پژوهشگری است که آثار او به‌ویژه پس از پایان جنگ سرد، تأثیر زیادی بر فهم تحولات سیاسی در جهان در حال توسعه گذاشته است؛ لاری دیاموند.

    او از جمله متفکرانی است که کوشید توضیح دهد چرا برخی کشورها موفق می‌شوند از اقتدارگرایی عبور کنند و به نظامی دموکراتیک برسند، در حالی که بسیاری دیگر یا در میانه راه متوقف می‌شوند یا دوباره به استبداد بازمی‌گردند.

  اندیشه دیاموند را باید در بستر موج سوم دموکراسی فهمید؛ مفهومی که ساموئل هانتینگتون برای توصیف گسترش دموکراسی از دهه ۱۹۷۰ به بعد به کار برد. فروپاشی دیکتاتوری‌ها در آمریکای لاتین، جنوب اروپا، اروپای شرقی و بخش‌هایی از آفریقا این تصور را به وجود آورده بود که جهان به سمت گسترش تدریجی دموکراسی حرکت می‌کند. دیاموند یکی از مهم‌ترین نظریه‌پردازانی بود که این روند را مطالعه و تحلیل کرد.

  در نگاه او، گذار به دموکراسی صرفاً برگزاری انتخابات نیست. بسیاری از حکومت‌ها ممکن است انتخابات برگزار کنند، اما همچنان اقتدارگرا باقی بمانند. دیاموند میان «دموکراسی انتخاباتی» و «دموکراسی لیبرال» تفاوت قائل می‌شود. از نظر او، دموکراسی واقعی فقط زمانی شکل می‌گیرد که علاوه بر انتخابات، عناصری مانند حاکمیت قانون، آزادی رسانه‌ typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();

منبع  : عصر ایران

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *