سرویس خارجی
درخشش لائوتارو مارتینز مقابل بایرن مونیخ باعث شده تا گاتزتا دلو اسپورت گزارشی ویژه درباره او داشته باشد.
خبرورزشی | برای هواداران نراتزوری، هیچ معادلهای سادهتر و دلنشینتر از این نیست: لائوتارو مارتینز یعنی اینتر. نه بیشتر، نه کمتر. تیم و کاپیتانش چنان در هم تنیدهاند که گویی یک پیکر مشترکاند؛ وقتی تیم رنج میبرد، لائوتارو بیشتر از همه میجنگد، زخمی و بیتاب. و وقتی تیم میدرخشد، او در اوج میدرخشد، همه را با خود بالا میکشد. این همان نقشی است که هر مهاجم نوکی باید ایفا کند، مخصوصاً اگر بازوبند را هم بر بازو داشته باشد. اما در مورد لائوتارو، این تعلق از جنس ذهنی نیست؛ پیوندی جسمانیست.
دیشب کافی بود به زمین نگاه کنید؛ نه فقط به آن ضربهی شگفتانگیز با بیرون پا که گل اول را ساخت، بلکه به تلاشهای پرتنش و بیقرار او در ۳۷ دقیقهی پیش از آن: میخواست به هر قیمتی توپ را به دست آورد، بارها زمین خورد، بارها توپ از او ربوده شد. اما دقیقه ۳۸، همهچیز تغییر کرد. همکاری درخشان با تورام، که بیتردید در حافظهی جمعی اینتریها حک خواهد شد. پاس پشتپای خیالانگیز تورام بهاندازهی ضربهی صاعقهوار لائوتارو ارزش داشت؛ شوتی که بیشتر به گلوله شبیه بود تا توپ فوتبال. تورام هم تا آن لحظه تماشاگری خاموش بود، اما پیش از آنکه کسی زبان به گلایه باز کند، این دوقلوهای سیمونه دوباره درخشیدند. تا اینجای فصل، هر دو در ۲۲ گل نقش داشتهاند: لائوتارو با ۱۹ گل و ۳ پاس گل، تورام با ۱۵ گل و ۵ پاس گل.