اقتصاد۲۴- در نگاه اول، افزایش ۳۰ درصدی وام ودیعه مسکن و رسیدن آن به سقف ۳۰۰ میلیون تومان، اقدامی حمایتی به نظر میرسد؛ اما وقتی این رقم را در کنار واقعیتهای «کفِ قیمتی» بازار در فروردین ۱۴۰۵ قرار میدهیم، نتایج نگرانکنندهای حاصل میشود:
افزایش وام ودیعه مسکن به ۳۰۰ میلیون تومان در ظاهر میتواند نشانهای از حمایت از مستأجران و تلاش برای کاهش فشار بازار باشد، اما در عمل، بیشتر شبیه یک مُسکن کوتاهمدت است تا یک راهحل پایدار. دلیلش هم روشن است: سرعت رشد اجارهبها در بازار مسکن از توان سیاستهای حمایتی جلو زده و فاصله میان درآمد خانوارها و هزینه تأمین مسکن هر روز بیشتر میشود.
واقعیت این است که بازار اجاره دیگر فقط با «افزایش رقم وام» آرام نمیگیرد. وقتی بخش عمدهای از مستأجران برای تأمین همان ودیعه اولیه هم با مشکل مواجهاند، بالا رفتن سقف تسهیلات اگرچه میتواند بخشی از فشار روانی بازار را کم کند، اما الزاماً به معنای افزایش دسترسی واقعی به مسکن نیست. بسیاری از خانوارها نهتنها توان بازپرداخت اقساط چنین وامی را ندارند، بلکه همزمان باید از پس اجارههای ماهانهای برآیند که در بسیاری از مناطق، سهم قابلتوجهی از درآمد آنها را میبلعد.