اقتصاد ۲۴- محله شمسآباد تا قبل از سال ۱۳۸۷ یک محله مستقل بوده و تعداد ۳۷٬۶۶۵ نفر جمعیت را در خود جای دادهاست. همچنین از شمال به انتهای خیابان ریحانی (شهید کاووسی) از جنوب به خیابان شهید ابراهیمی (بلوار بیژن)، از شرق به بزرگراه امام علی و از غرب به خیابان استاد حسن بنا محدود میشد.
محله شمسآباد در ابتدا در مالکیت عینالدوله بودهاست. منوچهر ستوده در جلد دوم جغرافیای تاریخی شمیران، شمسآباد را این گونه توصیف میکند: «املاک این سه دهکده [مبارکآباد، لویزان، شمسآباد]متعلق به عین الدوله بود و قصد فروش داشت. رضاخانِ هروی بصیرالدوله به خیال خرید افتاد، ولی نقدینهای نداشت. از ناظرخان پولی قرض کرد و این سه دهکده را خرید. قرار بر این بود که پس از خرید و ضبط املاک قرض ناظرخان را به اقساط بپردازد، اما طولی نکشید که ناظرخان فوت شد و بصیرالدوله صاحب همه املاک شد. بدرالسلطنه همسر رضاخان بصیرالدوله بود که پس از فوت رضاخان املاک به او رسید. بدرالسلطنه نیز پس از فوت رضاخان به حباله نکاح صدیق اعلم درآمد. بدین ترتیب صدیق اعلم دست به این اراضی پیدا کرد». او حدود جغرافیای شمسآباد را در سال ۱۳۴۲ اینطور توصیف میکند: «دهکده شمسآباد در شمال مجیدیه است. اراضی ده متعلق به آقای هروی است و فعلاً در اجاره حاج مرشد ازگلی است. در فرهنگ جغرافیای ایران آمدهاست که شمسآباد ده کوچکی است با ۲۰ تن سکنه و خیابان مصفایی میان شمسآباد و مجیدیه است.» ساختوساز در این محل بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و با افزایش مهاجرت روستائیان به شهرها [اکثرا استان یزد]و تبدیل زمینهای کشاورزی به واحدهای مسکونی افزایش یافت و میتوان گفت که این محله در مقایسه با محلههای سنتی تهران (همچون مبارکآباد، دولاب، بهارستان و…) محلهای نوپا با سابقهای حداکثر ۳۰ ساله است.
