گروه اندیشه: علی متقیان مدیرعامل موسسه فرهنگی مطبوعاتی ایران، در مقاله بلندی در این روزنامه، به قیام ۱۶۱روزه امام حسین(ع) به عنوان تابلویی تمامعیار از تقابل جاودانه «دین» و «دنیا»، پرداخته است. این نوشتار با تکیه بر کلام سیدالشهدا(ع) که فرمود «همانا مردم بنده دنیا هستند»، به کالبدشکافی عواقب شوم دنیاطلبی و عهدشکنی خواص و جوامع اسلامی در واقعه کربلا میپردازد. متن با تبیین چرایی سقوط لشکریان ابنزیاد—که با وجود شناخت امام(ع)، نمازگزاری و قرائت قرآن، به خاطر شکمهای پر از حرام و طمع لذتهای فانی، شمشیر بر روی فرزند رسول خدا(ص) کشیدند—مصادیق بارزی از دینفروشی را روایت میکند. از طرح ولیعهدی یزید توسط مغیره برای حفظ استانداری و مکر عبیدالله بن زیاد در تصاحب کوفه گرفته، تا تنهایی مسلم بن عقیل زیر سایه تهدید و تطمیع، عهدشکنی عمر سعد به هوای گندم ری و فتوای دستوری شریح قاضی با برق سکهها، همگی گواه معاملهای سراسر زیان است؛ افرادی که در نهایت نه به گندم ری رسیدند و نه از خرمای عرمام در مسیر، حتی بعد از اطلاع یافتن از شهادت مسلم(ع) نیز سخنی از جنگ به میان نیاورد. آنگونه که تاریخ از اتفاقات و مذاکرات حضرت در مسیر و منزلها روایت کرده است، امام(ع) همواره افراد خاص و خوشنام را برای حضور در قیام دعوت میفرمود. در مسیر کاروان حسین(ع) افرادی بودند که در پاسخ به دعوت امام(ع) مبنی بر پیوستن به این قافله، خودشان نمیآمدند و در مقابل، زره، سلاح، اسب و سکه و دینار خود را پیشکش میکردند.
اما امام(ع) از پذیرش این کالاهای دنیوی خودداری و تأکید میفرمود این قافله به یاران پاکباز نیاز دارد. اما در همین مسیر، بودند کسانی که به جای تقدیم لوازم دنیایی برای کاروان کربلا، دنیا را رها کردند و با جان و تن خویش به این قافله پیوسته و همراهی امام را انتخاب کردند.
۲۱۶۲۱۶