به گزارش بولتن نیوز به نقل از جام جم آنلاین، این وضعیت بغرنج و مبهم و پیچیده فیلم تنتن، بیشباهت به اوضاع این سالها و این روزهای سینمای کودک و نوجوان ایران بویژه در این فصل تابستان نیست. البته همه چیز به این بستگی دارد که خوشبین باشیم و نیمه پر لیوان را ببینیم یا بدبینانه نگاه کنیم و نیمه خالی لیوان را ببینیم. در اینصورت خبر بد این است که سینمای ایران هیچ برنامهریزی و سازوکاری برای جذب مخاطبان کودک و نوجوان و جلب رضایت آنها ندارد و در روزهای طولانی تابستان که ظرفیت بالقوه بسیار خوبی برای بهرهمندی در گیشه است، فقط و فقط دو فیلم را در سینماها برای آنها نمایش میدهد که به هیچ وجه در این زمینه کفایت نمیکند. اما خبر خوب این است که دست سینمای ایران در زمینه ژانر کودک و نوجوان دیگر خالی خالی هم نیست و ما دستکم دو فیلم خوب در این رابطه داریم؛ دو فیلمی که به هرحال نماینده سینمای کودک و نوجوان هستند و میتوانند تا اندازهای و به سهم خود، جای خالی این گونه پرطرفدار سینمایی را در اکران پر کنند.
ولی اگر کمی بدبینانهتر و شاید هم منصفانهتر به قضیه نگاه کنیم، ماجرا پیچیدهتر از این خوشبینی و بدبینی ظاهری و «یه خبر خوب» و «به خبر بد» است.
مساله اینجاست که سینمای کودک و نوجوان ایران همچون وضعیت خشکسالی و بحران آب کشور، اصلا دیگر آبی ندارد که ما اساسا از «نیمه پر لیوان» و «نیمه خالی لیوان» حرف بزنیم. حالا دیگر سالهاست، دوران طلایی سینمای کودک و نوجوان در دهههای 60 و 70 به تاریخ پیوسته و همه اهل سینما چه سینماگران و چه تماشاگران کودک و نوجوان دیروز، از آن سالها به نیکی و با خاطراتی خوش یاد میکنند. بخشی از این یادآوری همراه با نیکنامی، قطعا به نوستالژی بازی ما ایرانیها برمیگردد، اما بخش عمده و مهم آن حتما به کیفیت خوب فیلمهای کودکان و نوجوان آنموقع البته باتوجه به وضعیت و امکانات و توقعات همان سالهای سینمای ایران، مربوط میشود. فیلمهای آن زمان سینمای کودکان و نوجوانان ایران قصهگوتر و فانتزیتر و رویاییتر بودند.