به گزارش مجله خبری نگار، اکران «ادیسه»، تازهترین ساخته کریستوفر نولان، به یکی از مهمترین رویدادهای سینمایی سال تبدیل شده است؛ فیلمی که از مدتها پیش از اکران به واسطه نام کارگردان، ابعاد گسترده تولید و انتخاب یکی از مشهورترین متون کلاسیک جهان بهعنوان منبع اقتباس توجه زیادی را برانگیخته بود. نولان در ۲ دهه گذشته جایگاهی ویژه در سینمای معاصر پیدا کرده و توانسته در دل نظام استودیویی هالیوود موقعیتی نزدیک به فیلمسازان مؤلف بهدست آورد. برای بسیاری از مخاطبان، بهویژه نسل جوان، او تنها یک کارگردان موفق تجاری نیست، بلکه فیلمسازی با امضای شخصی و مضامین مشخص است که علاقهاش به بازی با مفهوم زمان، روایتهای پیچیده و طرح پرسشهای فلسفی، بخش جداییناپذیر آثارش شده است. با این حال، برخی منتقدان این دیدگاه را به چالش میکشند و معتقدند شهرت و جایگاه نولان تا حد زیادی حاصل ترکیب هوشمندانه بازاریابی هالیوودی، بودجههای عظیم و موفقیتهای پیاپی در گیشه است و آنچه بهعنوان «سبک نولان» شناخته میشود، بیش از آنکه انقلابی باشد، بازتعریف عناصر آشنای سینمای جریان اصلی است. با آغاز اکران «ادیسه»، اغلب نقدهای انگلیسی بر این فیلم مثبت است، اما ما در اینجا به نقدهایی هم که بر فیلم خرده گرفتهاند، پرداختهایم.