موضوع «فقدان قهرمانهای واقعی و ملی» در سینمای ایران نهتنها دغدغهای دیرینه برای هنرمندان و منتقدان است، بلکه ریشههای عمیقی در ساختار، سیاستها و اقتصاد سینمایی کشور دارد.
مریم علی بابایی

یکی از چالشهای اساسی در خلق قهرمانهای ملی، محدودیتهای ایدئولوژیک است. برخی شخصیتهای تاریخی یا حتی معاصر، که میتوانند قهرمانهای جذاب و الهامبخشی باشند به دلیل حساسیتهای فرهنگی و سیاسی گویی قابلیت بازنمایی ندارند.
این موضوع، سوژههای بسیاری را از دسترس کارگردانان دور کرده و فضای محدودی برای پرداختن به قهرمانهای بومی باقی گذاشته است. چنین محدودیتهایی سینماگران را وادار میکند تا یا به سمت تولید آثار غیرقهرمانمحور بروند یا از شخصیتهایی استفاده کنند که حساسیت کمتری دارند.
