به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حضرت ابوالفضل(ع) در عاشورا به ظاهر به آب نرسید، اما خود به چشمه جاودانگی رسید. دستهایش از بدن جدا شد، اما دامان کرامتش تا ابد گشوده ماند. بر خاک افتاد، اما نامش بر بلندای تاریخ ایستاد.
بنابر روایت آنا، در تاریخ اسلام، نامهایی وجود دارند که تنها به یک شخصیت تاریخی اشاره نمیکنند، بلکه به نمادی جاودانه از فضیلتهای انسانی تبدیل شدهاند. در میان این نامها، حضرت ابوالفضل(ع) جایگاهی ویژه دارد؛ مردی که قامتش در تاریخ، بلندتر از مرزهای زمان ایستاده است و هرگاه سخن از وفا، شجاعت، برادری و ایثار به میان میآید، نام او همچون ستارهای درخشان بر آسمان دلها میدرخشد. شب نهم ماه محرم، که در فرهنگ شیعی به نام حضرت عباس(ع) شناخته میشود، فرصتی است برای تأمل در زندگی مردی که همه هستی خویش را در راه امام زمانش نثار کرد و در اوج قدرت و دلاوری، درس بندگی و معرفت را به جهانیان آموخت.
طلوع ماه از مدینه
حضرت ابوالفضل(ع)، فرزند امیرالمؤماو، و افتخار به اینکه تاریخ انسانی، چنین قلهای از وفا و مردانگی را در خود جای داده است.
حضرت ابوالفضل(ع) در عاشورا به ظاهر به آب نرسید، اما خود به چشمه جاودانگی رسید. دستهایش از بدن جدا شد، اما دامان کرامتش تا ابد گشوده ماند. بر خاک افتاد، اما نامش بر بلندای تاریخ ایستاد. او رفت تا معنای برادری را به جهانیان بیاموزد؛ برادریای که ریشه در ایمان و معرفت دارد. او رفت تا نشان دهد وفا، زیباترین جلوه انسانیت است. و او رفت تا پرچم عاشورا هرگز بر زمین نماند.
از همین روست که هر سال با فرارسیدن محرم، یاد قمر بنیهاشم دوباره زنده میشود؛ مردی که در کنار آب فرات تشنه ماند، اما دریایی از شجاعت، وفا و عشق را در تاریخ جاری ساخت؛ مردی که نامش با حضرت ابوالفضل(ع)، سقای کربلا، پرچمدار عاشورا و وفادارترین یار امام حسین(ع) برای همیشه جاودانه شد.