معرفی نشریه دانشجویی ریرا، کاری از دانشجویان شهید چمران اهواز هستی عالیطبع ریرا نام پرندهای است با آواز غمناک انسانی که از دل تجربههای دانشجویی بچههای دانشکده ادبیات دانشگاه چمران اهواز جوانه زد. به قول خودشان: «نوشتیم تا از احوال دانشکده و ادبیات بیشتر مطلع باشید.» و این مهمترین دلیل است برای سرپا ماندن ریرا. […]
هستی عالیطبع
ریرا نام پرندهای است با آواز غمناک انسانی که از دل تجربههای دانشجویی بچههای دانشکده ادبیات دانشگاه چمران اهواز جوانه زد. به قول خودشان: «نوشتیم تا از احوال دانشکده و ادبیات بیشتر مطلع باشید.» و این مهمترین دلیل است برای سرپا ماندن ریرا. اعضای تحریریه ریرا تمام این مدت منتظر فرصتی بودند تا نشریه را به صورت چاپی روانه دانشگاه کنند، ولی کرونا مثل همه برنامههای دیگر این دو سال، برنامهریزی بچهها را به طرز فاجعهباری تغییر داد.
در نگاه اول به طرح روی جلد هر سه شماره منتشرشده، شعرهای کوتاهی را میبینیم که کلمه مشترک همهشان «ریرا» است. وقتی از مدیر مسئول درباره این شعرها پرسیدم، گفت که شعرها از سیدعلی صالحی است و بچهها برای هر شماره طوری شعر را انتخاب میکردند که حالوهوای آن شماره از نشریه را توصیف کند. مثلا شعر روی جلد شماره دوم این بود: «گریه نکن ریرا، راهمان دور و دلمان کنار همین گریستن است».
ریرا به رسم هر نشریه دانشجویی دیگری با یادداشتی تحت عنوان «یک نامه کوتاه » شروع میشود و هر بار با زبان خودمانی برای مخاطب از مشکلات سر راهشان برای تولید محتوا مینویسد. طبیعی است که در سه شماره اول نشریه کرونا و تعطیلی دانشگاهها از بزرگترین مشکلاتشان است.
بخش ثابتی که در هر سه شماره ریرا به چشممان میخورد، تقویم ادبی فصل است که مفصلترین آن شماره دوم است و به نظر میرسد به نسبت دو شماره دیگر بیشتر روی آن کار شده؛ یک نوع معرفی اهالی فرهنگ و هنر فصل به همراه نقل قولی از آنها. به طور کلی بیشتر مطالبی که در ریرا به چشم میخورد، شامل داستانهای کوتاه، روایتهای داستانی، شعر و معرفی کتاب و رمان است. به قول خودشان هر چیزی که درخور نشریه دانشکده ادبیات باشد، در میان نوشتهها پیدا میشود. در صفحه «آلبوم ما» شاهد تصاویری از دانشجوها در فضای دانشگاهها هستیم؛ چیزی که مدتهاست دانشگاه به چشم ندیده، مثل خیلی چیزهای دیگر. به طور کلی ریرا تلاش کرده خودش را به فضایی که در دانشکده ادبیات چمران در جریان است، نزدیک کند و نوشتههایی دارد با فضاهای متفاوت، ازجمله طنز، داستانهای کوتاه عاشقانه و شعر. ما صدای بچههای ادبیات دانشگاه اهواز را اینگونه شنیدیم.