«انشاءالله امروز یا فردا»، این جمله را هر صبح میخوانم و لبخند تلخی میزنم. حالا ۴۰۰ ساعت میگذرد و من هنوز حتی نمیتوانم یک پکیج ساده نصب کنم. نه GitHub دارم، نه Stack Overflow، نه مستندات. فقط یه لپتاپ خاموش باقی مانده است و احساس اینکه دارم فراموش میکنم چه کسی بودم! اینها درد و دل یک برنامهنویسی است که این روزها به او سخت میگذرد.
هر روز صبح یک رسانه میگوید اینترنت وصل میشود، بعدازظهر رسانۀ دیگری تکذیب میکند. وزارت ارتباطات میگوید دستوری دریافت نکرده، از آن طرف رسانۀ دیگری اصرار دارد که ابلاغ شده. بعد، یک معاون به خاطر گفتن «امیدوارم یکی دو روز دیگه» عزل میشود و ما هزاران برنامهنویس ایرانی، در میان این چرخه و وعدهها، به فراموشی سپرده میشویم.
از این رو، این نوشتار از زبان کسانیست که اینترنت برایشان فقط توییت زدن یا پست گذاشتن نیست. از کسانی که بدون دسترسی به GitHub نمیتوانند کد بخوانند، بدون Stack Overflow نمیتوانند مشکلاتشان را حل کنند، بدون npm نمیتوانند پروژه بسازند. از کسانی که سالهاست همهچیزشان را روی این حرفه گذاشتند و حالا در تاریکترین خاموشی دیجیتال تاریخ ایران، در حال از دست دادن همهچیزشان هستند.