به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، فیلم «قطار رویاها» از آثار امسال (۲۰۲۵) سینمای آمریکا ساخته کلینت بنتلی کارگردان جوان و ۴۰ ساله آمریکایی است که پیش از این دو فیلم «جُکی» را در مقام کارگردان و «سینگ سینگ» را طی سالهای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳ در مقام کارگردان در کارنامه خود ثبت کرده است. فیلم، فیلم ساده و بیآلایشی است و در عین داشتن قصه، سرعتی کُند دارد و در گروه سینمایی طبقهبندی میشود که عامهپسند نیست و بهاصطلاح روشنفکری است.
فیلم بیش از آنکه روی شاخ بازیگران و چهرههایش بچرخد، بر تصاویر و قاببندیهایش استوار است و ترکیب جوئل اجرتون، فلیسیتی جونز، کری کندون و ویلیام اچ میسی، مخاطب زیادی را به سینما نمیآورد. فلیسیتی جونز را از «دوزخ»ی که با تام هنکس بازی کرد و کری کندون را با «اف یک»ی که امسال با برد پیت بازی کرد به یاد داریم. ویلیام اچ میسی هم که پیر شده و با ریش پر سفید در فیلم نقشآفرینی میکند. ویل پتن هم که روزگاری در فیلمهای اکشن و معمایی بازی میکرد، اینجا در مقام راوی حضور دارد و فقط صدایش را بهعنوان قصهگوی فیلم میشنویم.
«قطار رویاها» از حیث قصه و حرفی که میخواهد بزند، فیلم شریف و محترمی است. صدای راوی، از ابتدا ت داده، مشخص نمیکند.
به نظر میرسد کارگردان جوان اینفیلم، در پی ساختن فیلمی شریف و بیزرق و برق هالیوودی بوده و همینرویکرد باعث شده از چفت و بستهای فیلمنامه غافل شود. فیلمنامه را کریگ کویدار نوشته که همانفیلم «سینگ سینگ» با فیلمنامه کلینت بنتلی (کارگردان قطار رویاها) را کارگردانی کرده است. فیلمنامهاش هم اقتباسی است و براساس رمانی با همیننام «قطار رویاها» (۲۰۱۱) بهقلم دنیس جانسون نوشته شده است. اینمیان، ضرباهنگ کند فیلم و طریقه پرداخت شخصیت اصلی و دیگر شخصیتها، باعث میشود نه توسعه شبکه ریلی آمریکا خیلی خوب روایت شود، نه تصویر زندگی شخصی رابرت بهطور کامل تصویر و تثبیت شود.
«قطار رویاها» به یکبار دیدنش میارزد اما نه آنقدر بد است که از آن بدمان بیاید و نه آنقدر ویژه و بهیادماندنی که بخواهیم بعد از مدتی برگردیم و با قاببندیها و لحظاتش خاطره بازی کنیم.
صادق وفایی