قصه آرزویی که برای تعزیه هنوز برآورده نشده است ؛ یک توصیه «خیلی مهم» به دانشجویان تئاتر 

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر، در پنجمین رویداد «جمعه های تئاتر شهر» که عصر روز جمعه بیست و نهم خرداد ماه در تالار مشاهیر تئاتر شهر برگزار شد، فیلم مستند «تمرین آخر» به کارگردانی مرحوم ناصر تقوایی و تهیه کننده گی اداره کل هنرهای نمایشی به نمایش درآمد و پس از آن محمد حسین ناصربخت پژوهشگرتعزیه و نمایش ایرانی، نویسنده و کارگردان تئاتر که مدیریت تولید این مستند را نیز به عهده داشت ، درباره نحوه ساخت اثر، چگونگی دعوت از زنده یاد تقوایی و دیگر روایت های مرتبط با این فیلم سخنرانی کرد. 

۳۰ خرداد ۱۴۰۵ – ۱۳:۰۰
قصه آرزویی که برای تعزیه هنوز برآورده نشده است ؛ یک توصیه «خیلی مهم» به دانشجویان تئاتر 

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر، در پنجمین رویداد «جمعه های تئاتر شهر» که عصر روز جمعه بیست و نهم خرداد ماه در تالار مشاهیر تئاتر شهر برگزار شد، فیلم مستند «تمرین آخر» به کارگردانی مرحوم ناصر تقوایی و تهیه کننده گی اداره کل هنرهای نمایشی به نمایش درآمد و پس از آن محمد حسین ناصربخت پژوهشگرتعزیه و نمایش ایرانی، نویسنده و کارگردان تئاتر که مدیریت تولید این مستند را نیز به عهده داشت ، درباره نحوه ساخت اثر، چگونگی دعوت از زنده یاد تقوایی و دیگر روایت های مرتبط با این فیلم سخنرانی کرد. 

کورش سلیمانی بازیگر، کارگردان و رئیس مجموعه تئاترشهر در ابتدای این برنامه گفت: در هفته‌های گذشته توانستیم دقایقی فرهنگی را در کنار یکدیگر تجربه کنیم؛ چیزی که شاید در لابه‌لای طوفان حوادث روزگار کمتر به آن توجه می‌شود، اما ما به فرهنگ نیاز داریم. چنان که استاد بیضایی گفت: «جهان را چاره‌ای جز فرهنگ نیست.» بنابراین «جمعه های تئاتر شهر»، فرصتی برای با هم بودن، دیدار تازه کردن و پربار ساختن لحظاتی است که در خانهٔ خودمان – یعنی تویِ تعزیه به یک‌سویه تبدیل می‌شود و بخشی از پویایی میدانی از دست می‌رود، اما آقای تقوایی با گرفتن زوایای گوناگون سعی در جبران آن داشته است. به هر روی، «تمرین آخر» فیلمی است با وفاداری به عناصر تعزیه، اما یک مجلس کاملِ تعزیه نیست؛ چون اجرای کاملِ آن مجلس، نزدیک به ۶ ساعت طول می‌کشد و شخصیت‌های فرعی نیز هرکدام قطعات و شهادت‌های جداگانه‌ای دارند.

وی در پایان صحبت های خود گفت: بسیاری از تعزیه‌خوانان، این آیین را سینه‌به‌سینه و در کنار مجلس آموخته‌اند و شاید نتوانند به روشنی شرح دهند که چه می‌کنند؛ اما ضرورت دارد پژوهشگرانی بنشینند و این گنجینه را از نظر بازی، موسیقی، آداب و تأثیرات متقابل فرهنگی بررسی کنند. امید که روزی بنیاد تعزیه شکل گیرد و تمام اسناد و نسخه‌ها گردآوری شود تا این میراث سترگ، چنان که شایستهٔ آن است، پاس داشته شود.

59243

منبع  : خبر آنلاین

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *