یکی از چالشهای مهم نظام سلامت به ماندگاری نیروی انسانی پرستاری مربوط میشود؛ موضوعی که میتواند بر کیفیت مراقبت از بیماران، رضایت شغلی کارکنان و پایداری خدمات درمانی اثرگذار باشد.
قصد ترک شغل مفهومی است که به احتمال ذهنی یا درکشده فرد برای ترک شغل فعلی خود در آیندهای قابل پیشبینی اشاره دارد. این وضعیت الزاماً به معنای خروج قطعی از شغل نیست، اما بهعنوان مرحلهای مقدماتی، میتواند نشانهای جدی از خطر ترک واقعی شغل باشد. پژوهشهای پیشین نشان دادهاند که قصد ترک شغل ارتباط نزدیکی با ترک واقعی دارد و میتواند آن را تا حد زیادی پیشبینی کند. بر اساس گزارشها، میانگین جهانی ترک شغل در حرفه پرستاری رقم قابل توجهی را نشان میدهد و این موضوع پیامدهای منفی متعددی برای ایمنی بیماران، کیفیت مراقبت و حتی اقتصاد نظام سلامت به همراه دارد. افزایش ترک شغل، علاوه بر هزینههای جذب و آموزش نیروی جدید، ممکن است باعث کاهش بهرهوری، افزایش خطاهای درمانی و تضعیف روحیه پرستاران باقیمانده شود.