نهضت ملی مسکن، که به عنوان یکی از بزرگترین طرحهای مسکن در تاریخ ایران به شمار میآید، از ابتدا با چالشهای بزرگی روبرو بود. تامین مالی پروژهها از سوی بانکهای عامل و همچنین آوردههای متقاضیان از مهمترین ارکان این طرح بود که در ابتدا به نظر میرسید میتواند راهگشای حل بحران مسکن در کشور باشد. اما در عمل، ضعفهای موجود در روندهای اجرایی و بهویژه عدم همراهی بانکها، باعث شده که این طرح نه تنها نتایج مطلوب را به همراه نداشته باشد، بلکه فشار سنگینی را بر دوش متقاضیان بیپناه آن بگذارد.
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک؛ با شروع دولت سیزدهم، امیدهایی برای تسریع پروژهها و تسهیل روندها به وجود آمد. بسیاری از متقاضیانی که از دولت قبلی در طرح نهضت ملی مسکن ثبتنام کرده بودند، از تیم جدید اجرایی انتظار داشتند که با سرعت بیشتری به این طرح توجه کند. اما آنچه مشاهده شد، ادامه روند کمکاری بانکها در تامین تسهیلات بود.
طبق آمار رسمی بانک مرکزی، در هشت ماهه اول سال جاری، ۱۴ بانک حتی یک ریال هم به عنوان تسهیلات ساخت مسکن پرداخت نکردند. این بیتوجهی و بیانگیزگی سیستم بانکی در حمایت از نهضت ملی مسکن، عملاً باعث شده که پروژهها در وضعیت رکود نسبی بایده شود، این است که چرا پروژه نهضت ملی مسکن به جای اینکه راهگشای حل مشکل مسکن در کشور باشد، تبدیل به چالشی دیگر برای مردم شده است؟ تصمیمات ناگهانی و افزایش مبلغ اقساط در کنار کمکاری بانکها، تنها به نارضایتی بیشتر و افزایش فشار بر دوش اقشار کمدرآمد و مستضعف جامعه منجر می شود.
باید از سیاستگذاران در وزارت راه و شهرسازی و بانک مرکزی پرسید که آیا برایشان وضعیت اقتصادی مردم و متقاضیان مسکن اهمیت دارد یا صرفاً بر اساس برنامهریزیهای اجرایی خود، مردم را در یک بنبست اقتصادی قرار دادهاند؟
اگر مسئولان در کوتاهمدت راهکارهای جدی و عملی برای حل این مشکلات ارائه ندهند، نهضت ملی مسکن به جای کمک به خانهدار شدن مردم، ممکن است تبدیل به یکی از بحرانهای اقتصادی شود.