سینمای ایران در پایان قرن گذشته روزهای پر از بحرانی را سپری کرد. روزهایی که جهان درگیر همهگیری کرونا بود. حالا با گذشت بیش از دو سال از آن زمان، بد نیست نگاهی آماری به آن روزها داشته باشیم.
سوره سینما – محمدعلی حیدری : هراندازه که آغاز دهه نود در سینمای ایران نوید متفاوتترین دوران سینمایی نسبت به سایر دههها را داشت، اما سالهای پایینی این دهه تصویری بغایت تلخ همراه با ناامیدی و مسیری در دل بحران را نصیب خانواده سینما کرد. از غافلگیری دنیا با آغاز کرونا تا غافلگیری مدیران فرهنگی نسبت به این بحران! سینما را به مسیری کشاند که تمام اجزای این سینما جز غافلگیری، دستآورد دیگری عایدش نشد. اگرچه شیوع کرونا از سال ۱۳۹۸ در ایران آغاز شد، اما تاثیر مهلک آن بر مشاغل مختلف در سال ۱۳۹۹ نمود پیدا کرد. بگذریم از این پرسش کلیشهای که مدیران فرهنگی و دولت در دوران بحران کرونا چگونه عملکردی داشتند و برای نجات آن چه کردند. به قول آن مثل معروف: آنرا که عیان است چه حاجت به بیان است!
بحران از ۱۳۹۹ آغاز میشود. «در سال ۹۹ فهرست اکران شامل نمایش ۸۹ فیلم سینمایی در گروههای عمومی، هنر و تجربه و خارجی بوده و چند فیلم سینمایی مثل «آینه بغل» و «متری شیش و نیم» هم از سالهای قبل به صورت محدود اکران شدند. گزارش اکران سازمان سینمایی براساس تعداد مخاطب (تهران/غیر تهران و کل) ، فروش کل و گروه نمایشی اعلام شده و «شنای پروانه» با ۲۰۰۳۸۸ بیشترین تماشاگر را داشته است. مجموع فیلمها هم بیش از ۶۷۰ هزار نفر مخاطب داشتهاند و در نهایت فروش کلی سینما در سال گذشته به حدود ۱۰ میلیارد تومان رسیده است. از آنجا که عایدی سینما در سال ۱۳۹۸ با اکران حدود ۷۰ فیلم نزدیک به ۳۰۰ میلیارد تومان بود که همان زمان هم خیلیها آن را رقمی بالا نمیدانستند اما اکنون با ۲۹۰ میلیارد تومان کاهش به ۱۰ میلیارد تومان رسیده، با توجه به آنچه در یک سال گذشته بر سر سینما آمده و نیز شرایطی که همچنان ادامه دارد، مطمئنا وضعیت بحرانی و رو به ورشکستگی سینما بیش از پیش راهکار اصولی میطلبد.» [منبع: خبرگزاری ایسنا. ۰۳/۰۱/۱۴۰۰ کد خبر: ۱۴۰۰۰۱۰۳۰۰۹۹۲]