علی فراهانیصدر، کارگردان مستند، با اشاره به چالشهای مستندسازی در شرایط بحرانی، تأکید کرد که ثبت لحظههای تکرارناپذیر و روایت آنها برای آینده، مهمترین مسئولیت مستندساز است؛ مسیری که به گفته او، بیش از هر چیز به تجربه زیسته، قدرت تصمیمگیری و نگاه تاریخی فیلمساز وابسته است.
جوان آنلاین: علی فراهانیصدر، کارگردان مستند، فعالیت این روزهای خود گفت: این روزها بهدلیل دیربازده بودن پروژهها، بیشتر در کارهای همکارانم حضور دارم و به آنها کمک میکنم. هرچند تلاش کردم اثری که خودم به آن علاقهمندم را تولید کنم، اما به دلیل برخی حساسیتهای امنیتی، فعلا این امکان فراهم نشده است.
کارگردان مستند «قویدل» با اشاره به دشواریهای مستندسازی در موقعیتهای بحرانی افزود: مستندهای بحران و حادثهمحور، بهویژه مستند جنگ، از سختترین گونههای مستند به شمار میروند. مواجهه مستندساز با موقعیتهایی که اغلب تکرارناپذیر هستند، او را ناگزیر به اتخاذ تصمیمهای مهم میکند؛ تصمیمهایی که ریشه در تجربه زیسته او دارند. بهعنوان مثال، برخی مستندسازان نگاهی ژورنالیستی به جنگ دارند، برخی دیگر به سمت درام حرکت میکنند و در مواردی هم نگاههای متفاوتتری مثل کمدیجنگی شکل میگیرد.
فراهانیصدر درباره مدیریت فشارهای روانی در چنین شرایطی توضیح داد: کنترل هیجانات و احساسات در این موقعیتها، تنها از طریق تجربه یا تمرین ذهنی مداوم ممکن است. در بسیاری از مواقع اگر به ایده یا تز مشخصی در لحظه نرسم، سعی میکنم صرفا تصاویر خام را ثبت کنم تا در مرحله تدوین بتوانم بر اساس آنها به یک روایت منسجم برسم.
وی در ادامه به نقش هنرمند در جامعه اشاره کرد و گفت: هنرمند همواره جلوتر از جامعه حرکت میکند، چرا که صرفا انتقالدهنده حقیقت نیست، بلکه در خلق آن نیز نقش دارد. به باور من، دو عنصر «قدرت» و «امید» باید در آثار هنری جاری باشد؛ قدرت از آن جهت که جامعه ما در حال مقابله با چالشهای جدی است و امید به این دلیل که آینده، با همه دشواریها، میتواند به رستگاری منتهی شود.