آتشبس دوهفتهای کنونی میان ایران و دشمن متجاوز آمریکایی، نه زمان استراحت، بلکه موعد بسیج عمومی در قرارگاه معنوی است. واقعیتهای میدانی نشان میدهد که تقابل با جبهۀ استکبار، نیازمند پشتیبانی از جنس عالم غیب است. این پشتیبانی و نصرت غیبی، قاعدۀ مشخصی دارد و آن، استغاثه و دعای یکپارچۀ امتی است که به فقر خویش و غنای پروردگارش یقین دارد.
ابوالقاسم شکوری
بر اساس آموزههای دینی، اعمال انسان دارای یک حقیقت ملکوتی و باطنی هستند. برای درک این حقیقت، توجه به روایت مشهور دربارۀ ثواب نماز جماعت راهگشاست؛ در کتاب تازهانتشاریافتۀ «اکسیر اعظم»، این حقیقت اینگونه توصیف شده: طبق روایات ما، اگر تعداد نمازگزاران در نماز جماعت از ده نفر فراتر رود، چنانچه تمام آسمانها کاغذ، دریاها مرکب، و درختان قلم شوند، ملائکه قادر به نگارش ثواب یک رکعت آن نخواهند بود (جامع الاخبار، ص۷۶). این ثواب عظیم، صرفا یک پاداش اعتباری نیست، بلکه نشاندهندۀ حقیقت ملکوتی و تکوینی عمل جمعی است. وقتی دعای مؤمنین به یکدیگر گره میخورد، یک «روح جمعی» متولد میشود. این روح جمعی، هویتی زنده و اثربخش دارد که ثمرۀ آن، به صورت نمایی و تصاعدی، دهها و صدها برابر مجموع دعاهای فردی است. (نقل به مضمون)
جنگ، علاوه بر تقابل میان تجهیزات نظامی، یک «ابتلای جمعی» برای جامعۀ اسلامی نیز هست و بر اساس سنتهای الهی، ابتلای جمعی حتما یک «پاسخ جمعی» میطلبد تا به فوز و کمال منتهی گردد. دعای جمعی، همان پاسخ متناسب و هموزن با وسعت این ابتلاست. وقتی در ایام آتشبس، جامعۀ اسلامی برای پیروزی نهایی جبهۀ مقاومت دست به استغاثۀ عمومی میزند، این عمل مشترک، روح جمعی عظیمی را خلق میکند که قدرت تصاعدی آن، تمام محاسبات استراتژیک دشمن را در هم میشکند. خداوند متعال نیز بهترین پاداشها را برای نابترین اعمال جمعی مقرر فرموده است، چنانکه در قرآن کریم میخوانیم: «وَلَنَجْزِیَنَّهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ» (نحل:۹۶).