اینجا کهنوج است؛ منطقهای محروم در جنوب کرمان.
جلسه با بچههای جهادی برایم با همۀ جلسات دیگر فرق میکند. چون که حرفشان از جنس دغدغه است؛ از جنس کار است؛ از جنس راه حل است. آنچه را میگویند با عرق ریختن و در میدان بودن فهمیدهاند و حرفهایشان از روی شکم سیری نیست.
همیشه حواسم را جمع میکنم که به تک تک جملات آنها گوش کنم. هر کدامشان با اینکه سنی ندارند، ولی کار کردن و پای حرف مردم نشستن و برای مردم کار کردن، باعث شده است که پخته شوند؛ گله دارند، نقد دارند، پرشور و تند هم شکایت میکنند، ولی چون شانۀ خود را زیر کار دادهاند، خدا به حرفشان هم برکت داده است.
با وجود این جوانها که خانه و زندگی را رها کردهاند و روز اول سال در شرایط کرونا به زهکلوت و کهنوج و قلعه گنج آمدهاند و خود را وقف مردم کردهاند، مگر میشود نا امید بود؟ این جوانها به مسئولان میگویند «ما میتوانیم» فقط برای ما مانعتراشی نکنید. دلمان روشن است که آینده ایران حتما به مراتب بهتر از امروز خواهد بود با نقشآفرینی همین دخترها و پسرهای جوان و شجاع و کاری و مردمدار و مومن.