مردمانی در صدر اسلام بودند که با وجود عبادت و تلاوت قرآن، از محور حق جدا شدند و طعمه کرکسان شدند.
به گزارش سیتنا، نقل شده است که شبی امام علی (ع) از مسجد کوفه خارج شدند و به سوی خانه خود میرفتند؛ در حالی که یکچهارم از شب گذشته بود و کمیل بن زیاد ـ که از برگزیدگان شیعیان و دوستداران ایشان بود ـ همراهشان بود. در راه، به درِ خانه مردی رسیدند که در آن وقت شب قرآن تلاوت میکرد و این آیه را میخواند: «آیا آن کس که در ساعات شب در حال سجده و قیام به عبادت مشغول است، از آخرت میترسد و به رحمت پروردگارش امید دارد؟ بگو آیا کسانی که میدانند با کسانی که نمیدانند برابرند؟ تنها خردمندان متذکر میشوند.» او این آیه را با صدایی اندوهگین و حزین میخواند. کمیل در دل، این حال را پسندید و از وضعیت آن مرد خوشش آمد، بیآنکه چیزی بر زبان آورد. پس امام به او رو کردند و فرمودند: «ای کمیل! آهنگ و طنین این مرد تو را به شگفت نیاورد؛ او از اهل آتش است و بعداً تو را آگاه خواهم کرد.»