«فیگور» نقد و بررسی شد؛ پدر در «فیگور» درک پذیر نیست
پویا پارسا مقام، کارگردان فیلم «فیگور» در نشست اکران و نقد این فیلم در فرهنگسرای اندیشه گفت: اساسا علاقه من به سینما با تماشای اثار کیارستمی است؛ شخصیتها مجبورند در جهانی سراسر نظارت، قضاوت و هنجار، بازیگر نقشهایی باشند که الزاماً با درونشان یکی نیست. فیلم بهدرستی این پرسش را پیش میکشد که: تا کجا میتوان نقش بازی کرد، بیآنکه به دروغ بدل شد؟
وی افزود: خوانش من از فیلم، نگاهی جامعهشناسانه است. این روایت را میتوان با نظریههای گافمن درباره “نمایش اجتماعی” تطبیق داد. جایی که فرد، نه آنطور که هست، بلکه آنگونه که باید باشد، بازتولید میشود. فیگور در این معنا، استعارهای از زیست در دل اجبارهای پنهان و نقشهاییست که ما را شکل میدهند.