گاهی اوقات پیش میآید که دنبال یک فیلم راحت برای دیدن نمیگردید.
چارلی کافمن یک نابغه درک نشده است. فیلمنامههایش، از «جان مالکوویچ بودن» (۱۹۹۹) تا «اقتباس» (۲۰۰۲) و «درخشش ابدی یک ذهن بیآلایش» (۲۰۰۴) همیشه گرم و هوشمندانهاند که با حس قوی از سورئالیسم آمیخته شدهاند. «سینکداکی نیویورک» هم با بقیه فیلمنامههایش فرقی ندارد.
فیلیپ سیمور هافمن در فیلم نقش یک کارگردان تئاتر را بازی میکند که از بحرانهای مربوط به هستی و وجود و البته بیماریهای فیزیکی رنج میبرد. به علاوه ازدواجش هم در معرض فروپاشی است. بعد از موفقیت یک نمایش جایزهای میبرد که به او این امکان را میدهد نمایشنامه خودش را بنویسد و کارگردانی کند.