زائر ایرانی که باشی وقتی از مسیر مشایه به سمت کربلا می‌روی، گاهی احساس غربت می‌کنی، احساس تنهایی در میان سیل انبوه زائران، می‌خواهی بزرگی در طریق الحسین شفیعت شود تا با او خود را به امام شهید معرفی کنی. چشمت که به موکب حضرت معصومه می‌افتد آرام می‌گیری. دلت قرص و محکم می‌شود که من هم پشتم گرم است. من هم بی کس نیستم. وارد موکب می‌شوی و ساعتی را به کریمه پناه می‌بری. دلت که آرام گرفت و خودت را که پیدا کردی به سوی حسین(ع) می‌شتابی.