مشکل «منطق» که در تمام فضاسازی «پدر آن دیگری» موج میزند در داستان فیلم هم همینجا نمود پیدا میکند.
سوره سینما – علیمحمد رهنما : «پدر آن دیگری» یداله صمدی یک کودک جذاب و بانمک دارد که در جشنوارهی گذشتهی فجر باعث شد خیلیها از فیلم خوششان بیاید. و البته داستانی که اگر کسی فیلم صمدی را در دل دهها فیلم ضدداستانِ بیمخاطبِ هنر و تجربه ببیند آن را کمی برایش جذاب خواهد کرد. اما با این همه، فیلم اخر صمدی مانند هر فیلم بد دیگری فاقد منطق داستانی، منطق شخصیتپردازی و حتی منطق فضاسازی و طراحی صحنه و … است و همین باعث می شود با وجود یک کودک جذاب و لحظاتی بامزه-که طبعا نمیتواند معیار خوب بودن یک فیلم باشد- فیلم بدی باشد.
استاندارد ساخت فیلم جدید صمدی استاندارد فیلمهای دهه شصت است، فیلمهایی مثل «آپارتمان شماره۱۳»، با همان فرم داستانگویی و فضاسازی و حتی تکنیک، اما با سردرگمی شدید در جهانِ اثر. از قضا در فیلمی که وقایعش ظاهرا در زمان حال میگذرد نشانههایی از همان سالها هم هست. مثلا در جایی از فیلم پسری به دوست دخترش فیلمی میدهد و در کمال تعجب فیلم ویاچاس است، یا باجههای تلفن عمومی خیابان از باجههای زردرنگی است که نهایتا مربوط به اوایل دهه هفتادند، با این وجود اما پلاک ماشینها مربوط به دهه هشتاد است و باقی چیزها نشاندهندهی دهه نود!