به گزارش بولتن نیوز «ژانرکشی» همان اصطلاحی است که طی چند سال اخیر سینماگران از آن سخن میگویند، برخی آن را حاصل فرار از دایره تنگ ممیزیها و معذوریتها میدانند و عدهای راهحلی برای تحمل ضرر کمتر و در نتیجه رفتن به سمت موضوعاتی امتحان پس داده و البته موفق در گیشه.
سینمای ایران فراتر و ورای این دلایل اما گره خورده با «مضامین» است و قرابت چندانی با ژانرها به معنای کلاسیکشان ندارد آنچه اما در این بین بیشتر رخ نمایی میکند سینمای اجتماعی است، همان انشعابی که از میانه دهه هشتاد با پررنگ شدن پرداختن به مسائل طبقه متوسط سربرآورد تا به عنوان دستهای تازه در سینمای ایران اعلام استقلال کند تا آنجا که حتی در میان صحبتهای سینماگران از آن با عنوان «ژانر اجتماعی» یاد میشود که هیچ مابهازای در سینمای جهان و متون تخصصی سینما ندارد!
موضوعات اجتماعی در کنار ژانر کمدی حالا اما بیش از یک دهه است که در سینمای ایران میدانداری میکنند؛ مسألهای که گاه سینماگران بر آن صحه میگذارند و آن را نتیجه برخی سیاستگذاریهای نانوشته توصیف میکنند برخی دیگر اما آن را میانبری برای استمرار حضور در این سینما میدانند گرچه در این سالها فیلمهایی در ژانرهایی دیگر هم ساخته و اتفاقاً مورد وثوق تماشاگران هم واقع شده است اما هرگز گامهای اولیه آن ادامهدار نبوده، در نهایت سازندگانشان را هم به بن بست رسانده و در نتیجه به رهسپار شدن به سمت همان دو گونه پرتکرار وا داشته است.