گروه ادبیات،نشر و رسانه: منیژه آرمین، نویسنده کتابهایی همچون کیمیاگران نقش، ای کاش گل سرخ نبود، بوی خاک، شب و قلندر، شباویز و 16 سال، است. او با نوشتن یا با ساخت مجسمه در جستوجوی نیمه گمشده بیرنگ و نشاناش میگردد. او کتابهایش را شبیه به نقاشی کلاژ میداند که قسمتی از آن را پرتره انسان تشکیل داده، قسمتی طبیعت و بخشی دیگر تکهای از روزنامه یا کتاب. قصد او از نوشتن، ایجاد سرگرمی و تفنن نیست، بلکه پنجرهای برای اندیشیدن است در تاثیر متقابل نفسانیت و رویدادهای اجتماعی.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از جام جم آنلاین، این امر باعث شده در نظر او گاه واقعیت همانند خیال جلوه کند و گاه خیال عین واقعیت. کتابهای او گاها پس زمینهای تاریخی دارد اما نمیتوان آنها را رمان تاریخی نامید، چون هیچگونه داوری در مورد وقایع تاریخی ندارد، اما این نوع نوشتن او را سر ذوق میآورد. با منیژه آرمین گفتوگو کردیم؛ گفتوگویی که در آن، این نویسنده از ادبیات جهان، مولانا و دانته سخن گفته، همچنین از غرور کاذب فیلمسازانی که خودشان را همه کاره میدانند. مشروح گفتوگوی او را در ادامه میخوانید.