امید یوسفیان
پرسپولیس در بازیهای اخیر خیلی زود دروازهاش باز شده و این موضوع چندین بار تکرار شده است.
پرسپولیس این روزها بیش از آنکه از نظر فنی مغلوب شود، از نظر ذهنی و تمرکزی ضربه میخورد؛ تیم اوسمار در نیمفصل دوم به شکل عجیبی به گل خوردن در دقایق ابتدایی عادت کرده و همین مسئله به یکی از عوامل اصلی نتایج ضعیف اخیر تبدیل شده است. وقتی آمار را کنار هم میگذاریم، الگو کاملاً مشخص است: گل دقیقه ۸ مقابل فجر، دقیقه ۲۱ برابر فولاد، دقیقه ۱۱ مقابل ملوان، دقیقه ۱۹ برابر گلگهر و دقیقه ۱۲ مقابل خیبر. در همه این مسابقات، پرسپولیس پیش از آنکه ریتم بازی را پیدا کند، عقب افتاده و نکته تلختر اینکه در تمام این بازیها هم شکست خورده است؛ یعنی ضربه اول عملاً سرنوشت مسابقه را تعیین کرده است.
این اتفاق فقط یک تصادف آماری نیست. دریافت گل در یکسوم ابتدایی بازیها نشاندهنده افت تمرکز، آماده نبودن ذهنی بازیکنان در شروع مسابقه و البته ضعف در سازمان دفاعی است. فاصله نامناسب بین خطوط، جا ماندن مدافعان در ارسالها یا ضدحملات، و واکنش کند به پرس ابتدایی حریفان باعث شده تیمها با یک فشار کوتاه و هدفمند به گل برسند. در واقع رقبا به نسخه سادهای برای شکست دادن پرسپولیس رسیدهاند: از همان دقایق اول فشار بیاور، غافلگیر کن و عقب ننشین.