با افزایش بحران ریزگردها در استانهای مختلف کشور و رسیدن پای این مهمان ناخوانده به پایتخت، نگاهها به سمت راهکارهای بومی و فناورانه دوخته شده است و در این راستا محققان ایرانی در دانشگاهها و مراکز علمی از سالها قبل با تولید مالچهای غیرنفتی، توسعه سامانههای پایش ماهوارهای و احیای منابع آبی، تلاش دارند راهی پایدار برای مهار گردوغبار بیابند، ولی اجرای آن نیاز به هم افزایی و همکاری بین دستگاهی و دولتی دارد.
جوان آنلاین: در سالهای اخیر، پدیده ریزگردها به یکی از جدیترین بحرانهای زیستمحیطی ایران تبدیل شده است؛ بحرانی که نهتنها استانهای غربی و جنوبی مانند خوزستان، ایلام، سیستان و بلوچستان و کرمانشاه را درگیر کرده، بلکه دامنه آن تا کلانشهرهایی، چون تهران نیز کشیده شده است.
به گزارش ایسنا، گرد و غبارهایی که از بیابانهای خشک داخلی و کانونهای فعال در کشورهای همسایه برخاسته و با هر وزش باد، هوای نفسگیر و تهدیدکنندهای برای میلیونها ایرانی به ارمغان میآورد. در پایتخت، ترکیب ریزگردهای ورودی با آلایندههای شهری و ترافیکی، شرایط را بحرانیتر کرده و سلامت شهروندان را بیش از پیش در معرض خطر قرار داده است. این در حالی است که تغییرات اقلیمی، کاهش بارندگی و خشکشدن منابع آبی، فرصتهای طبیعی مقابله با این پدیده را نیز کاهش دادهاند.
با تشدید بحران گرد و غبار در ایران و تهدید مستقیم آن برای سلامت، محیط زیست و امنیت اجتماعی، نگاهها بیش از پیش به راهکارهای علمی و فناورانه دوخته شده است. بسیاری از کشورهایی که تجربه مشابهی در مواجهه با ریزگردها داشتهاند، با بهرهگیری از فناوریهای پیشرفته، توانستهاند گامهای مؤثری در کنترل و کاهش اثرات این پدیده بردارند. از سامانههای ماهوارهای پیشرفته برای پایش و پیشبینی مسیر ریزگردها گرفته تا استفاده از نانومالچهای زیستی و برجهای تصفیه هوا، تجربیات جهانی میتواند الگویی برای ایران باشد تا ضمن تقویت توان ملی، از راهکارهای نوآورانه برای مدیریت این بحران بهره ببرد.
در حال حاضر شاخص کیفیت هوا (AQI) حدود ۱۲۰ تا ۱۳۰ است، یعنی در محدوده ناسالم برای گروههای حساس (نارنجی تا قرمز) قرار دارد و ذرات PM ۲.۵ در حدود ۴۰ µg/m³ و PM ۱۰ حدود ۱۰۵ µg/m³ است که طبق توصیهنامههای جهانی، این میزان PM ۲.۵ حدود ۸ تا ۹ برابر بیشتر از حد مجاز WHO است.