يكشنبه 7 تير 1394 17:40 ساعت
وقتی معصوم یک دعایی را فرمان به خواندش می دهد و در واقع اجازه می دهد که ما آنرا بخوانیم، خودشان ضامن آن هستند. اگر یک جایی در خواندن اذکار، اجازه شرط باشد همین جاست. در واقع اینکه می گویند اجازه شرط است یعنی درست است که شما دارید کاری انجام می دهید ولی اصل کار را در پشت صحنه آن شخصی که اجازه داده است دارد انجام می دهد.
گروه معارف – رجانیوز: این آخریها دیگر چشمهایمان به آسمان دوخته شده بود، با اشتیاق منتظر آمدنش بودیم تا رود پرتلاطم نفس را به ساحل آرامشش برسانیم. خسته از روزمرگیها و تنشهای همیشگی زندگی این روزهایمان بودیم. دلمان تنگ نواهای دلنشین نیایش با محبوب شده بود. نوای شورانگیز “اللهم رب شهر رمضان” در تمام وجودمان میپیچید…
بالاخره آمد آنکه منتظرش بودیم. مسافر کریممان از سفر یکسالهی خود بازگشت تا بار دیگر در سحرگاهان به یاد ماندنیاش زمزمه کنیم نوای “اللهم انی اسألک من بهائک بأبهاه و کل بهائک بهی” دعای سحر را و روزهای حالا گرم شدهاش تمرین تقوایمان باشد و لحظهی افطارش یادآور حس خوب دوستی با محبوب…