۱۴۰۰/۰۲/۱۵ ۰۷:۴۵
چرا باید دعا کنیم؟ با تشکر از سایت خوبتون خواهشمندم جوابتان با استناد به سند باشد و ازنظر روانشناسی هم پاسخ دهید. با تشکر
پاسخ:
آنگونه که از آیات و روایات فهمیده میشود، جایگاه دعا در عبادات جایگاه ویژهای است. خداوند متعال به دعا کردن امر میکند. دعا کردن را بهعنوان یک عبادت معرفی مینماید. بعد از تشویق به دعا، کسانی را که اهل دعا نیستند، مورد سرزنش قرار میدهد: «قال ربکم ادعونی استجب لکم، ان الذین یستکبرون عن عبادتی سیدخلون جهنم داخرین »(1) خدای شما میفرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شمارا؛ کسانی که از عبادت من (دعا کردن) سرپیچی میکنند، بهزودی داخل آتش عذاب خواهند شد.
دعا کردن مطلوب و باعث قرب انسان میشود، چه مطلوب محقق بشود، چه نشود. رسول اکرم (ص) میفرمایند: «رحم الله عبدا طلب من الله عز و جل حاجه فالح فی الدعاء، استجیب له او لم یستجب له ». خدا بیامرزد بندهای را که از خدا حاجتی را طلب کند، پس در دعا کردن پافشاری کند، چه (دعایش) استجابت بشود و چه نشود. (2) بهقدری اصل دعا کردن خوب و مطلوب است که رسول اکرم (ص) میفرمایند: ترک الدعاء معصیه . ترک دعا معصیت است. (3)
برخی فواید دعا از دیدگاه دین که روانشناسان به اثرات آن رسیدهاند:
روانشترین پیشوای هندوستان بود میگفت: اگر دعا و نماز نبود، مدتها قبل دیوانه و مجنون شده بودم.
دیل کارنگی میگوید: دعا کردن سه احتیاج اصلی روانشناسی را که همهکس اعم از مؤمن و مشرک در آن سهیم است، برآورده میکند:
أ-در موقع دعا کردن آن چیزهایی را که باعث زحمت و ناراحتی ما شده است، بر زبان جاری میسازیم. دعا کردن همان عمل یادداشت کردن روی کاغذ را انجام میدهد.
ب-هنگام دعا کردن این احساس به ما دست میدهد که شریک غمی پیداکردهایم و تنها نیستیم. تمام پزشکان روانشناس تأیید میکنند که وقتی گرفتار هیجان و غمهای فشرده در سینه و تألم روحی هستیم، برای معالجه لازم است مشکلات و گرفتاریهای خود را برای کسی بگوییم و درد دل خود را خالی میکنیم.
ت-دعا کردن انسان را وادار به کار میکند.
برای توضیحات بیشتر میتوانید با شماره (09640) تماس بگیرید.
پینوشتها:
1. غافر (40)، آیه 60.
2. محمد محمدی ریشهری، میزان الحکمه، دار الحدیث، قم،1375 ش، ج 2، ص 880، ح 5666.
3. محمد محمدی ریشهری، میزان الحکمه، دار الحدیث، قم،1375 ش، ج 2، ص 880، ح 5518.
4. الکسیس کارل، نیایش، ترجمه دکتر شریعتی، انتشارات تشیع، ص 261.
5. اصول کافی، ج 4، ص 213.
6. دیل کارنگی، آیین زندگی، ترجمه جهانگیر افخمی، ص 193.