بیگ بنگ: یک سیاهچاله به طور معمول جرمی اخترشناختی پنداشته می‌شود که هر چه ماده و تابش وارد محدودۀ نفوذش شود را می‌بلعد و برای همیشه پنهان می‌کند. از نظر فیزیکی، سیاهچاله با یک تکینگی -منطقه‌ای از فضا که به یک “افق رویداد” محدود شده- تعریف می‌شود که در آن چگالی جرم/انرژی بی‌نهایت است و قوانین شناخته شدۀ فیزیک دیگر کاربرد ِ خود را از دست می‌دهند. ولی بر پایه پژوهشی جدید، یک تعریف دقیق و پذیرفته شده برای این حالت “تکین” به گونه‌ی ناامیدکننده‌ای دشوار و دور از ذهن است.
نویسنده این مقاله، دکتر اریک کوریل از مرکز فلسفه‌ی ریاضی مونیخ در دانشگاه لودویگ-ماکسیمیلیان به طور خلاصه این مساله را شرح می‌دهد: «ویژگی‌های سیاهچاله‌ها در چندین زیرشاخۀ فیزیک بررسی می‌شوند، فیزیک نورشناسی (اپتیک)، فیزیک کوانتومی، و البته اخترفیزیک. اما رویکرد هر یک از این رشته‌ها به این مساله با مجموعه مفاهیم نظری همان رشته انجام می‌شود.»
دیدگاه‌های “غافلگیرکننده” و “روشنگر”