یک اثر فقر بر مغز از بین بردن «خودکنترلی» است. مولایناتان میگوید: ما در رفتار اقتصادی- اجتماعی فقرا یک چیز تکرارشدنی میبینیم. رفتار خوب دارند و ناگهان یک رفتار اقتصادی انفجاری و غلط میکنند. مثلاً پسانداز اندکشان را یکجایی صرف میکنند که خیلی غلط است و پولشان از دست میرود. چرا؟
جوان آنلاین: کانال تلگرامی «آکادمی جام» نوشتهای را از دکتر سندهیل مولایناتان، استاد علوم رفتاری دانشگاه شیکاگو به اشتراک گذاشت و به تحلیل آن پرداخت. در این کانال میخوانیم: ما از کشاورزان هند وقتی محصولشان را تازه فروخته بودند و پول داشتند، یک آزمایش هوش گرفتیم. آزمایش دوم آخر سال بود که پولهایشان را خرج کرده و معمولاً در بدهکاری و قرض بودند. آیکیوشان ۱۰ تا فرق میکرد. همان آدم وقتی پول در جیبش بوده، ۱۰تا باهوشتر بود و این شوکهکننده است. ۱۰تا در آزمون هوش فاصله بین متوسط تا تیزهوش است.
یک اثر فقر بر مغز از بین بردن «خودکنترلی» است. مولایناتان میگوید: ما در رفتار اقتصادی- اجتماعی فقرا یک چیز تکرارشدنی میبینیم. رفتار خوب دارند و ناگهان یک رفتار اقتصادی انفجاری و غلط میکنند. مثلاً پسانداز اندکشان را یکجایی صرف میکنند که خیلی غلط است و پولشان از دست میرود. چرا؟
تصور کنید در مغز ما یک عضله خودکنترلی وجود دارد. ما دائم خودمان را کنترل میکنیم تا زیاد خرج نکنیم، تصمیم غلط نگیریم و… برای فقرا این عضله حتی در خرید خواربار و مایحتاج زندگی آنقدر کار میکند تا خسته میشود و از یک جا دیگر مغز را عملاً رها میکند و کنترل نمیکند، برای همین تصمیمات انفجاری میگیرند.
آدمها در زندگی برای رسیدن به جایگاه خوب باید خطا و در عین حال اصلاحش کنند و باز خطا- اصلاح کنند تا به هدف خود برسند. من و شما در فرایند زندگیمان خیلی اشتباهات کردهایم که بعداً اصلاحش کردهایم، اما این امکان را طبقه اقتصادیمان که متوسط بوده است به ما داده تا تصحیحش کنیم.