به گزارش صراط نیوز به نقل از عصر ایرانیان، تا چند سال پیش، اگر کسی شغل داشت، دستکم خیال خانوادهاش کمی راحتتر بود. شاید زندگی سخت میگذشت، اما حقوق ماهانه معنایی داشت: اجارهای پرداخت میشد، خریدی انجام میشد، قبضی عقب نمیافتاد و برای آخر ماه هم چیزی، هرچند اندک، باقی میماند. امروز اما برای بسیاری از خانوادهها، داشتن شغل دیگر مترادف امنیت نیست. آدمها کار میکنند، خسته میشوند، حقوق میگیرند و باز هم کم میآورند.
این همان جایی است که باید صریح حرف زد: فقر فقط سراغ بیکاران نرفته، به خانه شاغلان هم آمده است. کارمند، کارگر، معلم، پرستار، راننده، فروشنده و حتی بسیاری از صاحبان کسبوکارهای کوچک، هر ماه با یک سؤال تکراری روبهرو هستند: «این حقوق قرار است چند روز دوام بیاورد؟» مردم اقتصاد را از روی نمودارها نمیفهمند؛ از روی رسید خرید، پیامک اجاره، نسخه دارو و خالی شدن حسابشان میفهمند.