آیا محدودیت اینترنت جهانی مانع فعالیت کسب و کارها شده یا دمیدن بر رهاکردن اینترنت، سناریوی تازه برای تحمیل هزینههای سیاسی و انسانی به جامعه است؟
جوان آنلاین: دی ماه سال گذشته بود که سناریویی دیگر برای براندازی تجزیه و چپاول ایرانمان طراحی و اجرا شد؛ سناریویی که امتداد آن را در جنگ تحمیلی سوم شاهد بودیم. جنگی که پس از اغتشاشات و به شهادت رساندن بیش از ۳ هزار تن از مردم و مدافعان امنیت کشورمان از سوی عوامل موساد راه اندازی شد و این بار نیز بیش از ۳ هزار تن دیگر از مردم در زیر بمباران و موشکباران دشمن امریکایی صهیونیستی به شهادت رسیدند که نیمی از آنها غیرنظامی و نزدیک به ۳۰۰تن از آنها کودک بودند. با وجود این حملات وحشیانه و هدف قرار دادن زیرساختهای کشورمان و حمله به مدارس، بیمارستانها و مراکز امدادی و خدماتی و زیر پا گذاشتن قوانین بینالمللی در مصونیت چنین مکانهایی در مخاصمات و به رغم همراهی بسیاری از کشورهای منطقه و در اختیار قراردادن خاک خود به دشمنان متخاصم ایران، اما در نهایت دشمن نتوانست به اهداف خود دست یابد و با برقراری آتشبس یک طرفه عملاً مجبور به عقبنشینی شد. حالا، اما سناریوی تازهای در حال طراحی و اجراست و همانهایی که در دی ماه سال گذشته با حمله به کسب و کارهای اینترنتی مانع از کسب و کار آنها میشدند حالا محدودیت اتصال به اینترنت جهانی را بهانه کرده و برای همان کسب و کارهایی که پیش از این مانع آنها میشدند دایه مهربانتر از مادر شدهاند! این در حالی است که بسیاری از کسب و کارها سالهاست بر بستر شبکهها و اپهای داخلی برقرارند و این موضعگیریها رنگ و بوی غرضورزیهای سیاسی دارد! محدودیت اینترنت جهانی با هدف امنیت ملی موضوعی است که تاکنون در بزنگاهها و اغتشاشات در همه کشورهای دنیا امری معمول است.
فضای سایبری؛ پنجمین عرصه نبرد
در دکترینهای نوین نظامی، فضای سایبری به عنوان پنجمین عرصه نبرد (پس از زمین، هوا، دریا و فضا) شناخته میشود. با ظهور پدیده جنگ ترکیبی، زیرساختهای ارتباطی و اینترنت به ابزاری دوگانه تبدیل شدهاند؛ از یک سو شریان حیاتی اقتصاد و جامعه هستند و از سوی دیگر، اصلیترین بستر برای نفوذ، عملیات تروریستی و جنگ روانی دشمن به حساب میآیند.
هنگامی که موجودیت یک کشور، جان شهروندان و پایداری زیرساختهای حیاتی در معرض تهاجم قرار میگیرد، مسدودسازی شاهراههای اطلاعاتی خارجی و اتکای کامل به «شبکه ملی اطلاعات»، یک سپر دفاعی بیبدیل است که مزایای حیاتی آن بر معایب موقتش برتری مطلق دارد.