یکی از ماههای طلایی که ندامت توبه کننده و دعای حاجتمند در آن به شایستگی پذیرفته میشود ماه ذیالقعده است، ماه حرامی که باب رحمت الهی در روز و شب آن به روی بندگان باز است، ماهی که میتوان در آن به سوی معبود بازگشت و بار گناهان را بر زمین نهاد و رحمت و عنایت خداوندی را به آغوش کشید.
برای ماه پر برکت ذیالقعده یکی از اعمالی که ذکر میشود، نماز روز یکشنبه این ماه است که پیامبر اکرم (ص) برای بجا آورنده آن بشارتی نیکو داده است: «هر کس آن را بجا آورد توبهاش پذیرفته میشود و گناهانش آمرزیده میشود و سبب برکت برای نمازگزار و خانوادهاش خواهد بود و در روز قیامت کسانی که از او طلبی و یا حقی دارند، از وی راضی شوند و با ایمان از دنیا میرود و قبرش برای او وسیع و نورانی شود و پدر و مادرش از او راضی شوند و آنها نیز مورد مغفرت خداوند قرار گیرند، ذریه او نیز بخشیده شوند و روزی او وسیع شود، فرشته مرگ به هنگام مردن، با او مدارا کند و به آسانی جانش را بگیرد.»
در مفاتیح الجنان شیخ عباس قمی این نماز را به نقل از سید بن طاووس آورده است: «و سیّد بن طاوس روایتی نقل کرده که ذی القعده محل اجابت دعا است در وقت شدت و در روز یکشنبه این ماه نمازی با فضیلت بسیار از رسول خدا صَلَّی اللَّه عَلیهِ وَآله روایت کرده که مجملش آن است که هر که آن را بجا آورد توبهاش مقبول و گناهش آمرزیده شود و خصماء او در روز قیامت از او راضی شوند و با ایمان بمیرد و دینش گرفته نشود و قبرش گشاده و نورانی گردد و والدینش از او راضی گردند و مغفرت شامل حال والدین او و ذریه او گردد و توسعه رزق پیدا کند و ملک الموت با او در وقت مردن مدارا کند وبه آسانی جان او بیرون شود و کیفیت آن چنان است که: در روز یکشنبه غسل کند و وضو بگیرد و چهار رکعت نماز گذارد در هر رکعت حمد یک مرتبه و «قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ» سه مرتبه و «مُعَوَّذَتَیْن» یک مرتبه، پس استغفار کند هفتاد مرتبه و ختم کند استغفار را به جمله: «لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلیِّ الْعَظیمِ» جنبش و نیروئی نیست جز به خدای والای بزرگ.