بحران آب در استان تهران دیگر صرفاً یک مسئله محیطزیستی یا تأمین آب شرب نیست. افت مستمر سطح آبهای زیرزمینی، فرونشست زمین، کاهش ذخایر برفی و تخلیه مداوم آبخوانها اکنون به موضوعی زمینساختی تبدیل شده که میتواند بر رفتار گسلهای فعال پیرامون پایتخت نیز اثر بگذارد.
به گزارش خبرآنلاین، دکتر مهدی زارع، استاد پژوهشکده بینالمللی زلزلهشناسی، با بررسی ارتباط میان تخلیه منابع آب و تغییرات تنش در گسلهای شرق تهران، نسبت به تداوم روند کنونی تا سال ۱۴۱۰ هشدار میدهد.
اثر افت آبهای زیرزمینی بر گسل مشا
زارع در تشریح وضعیت دشت پردیس-دماوند میگوید این محدوده یکی از مهمترین نقاطی است که اثرات همزمان بحران آب و لرزهخیزی در آن مشاهده میشود.
به گفته او، «پردیس بر روی آبرفتهای متراکم ساخته شده است که به سرعت به حوضههای آبریز جاجرود و شرق تهران زهکشی میشوند. گسل مشا در این بخش خاص از یک صفحه امتدادلغز شیبدار تقریباً عمودی به یک گسله شیبلغز فشاری در نزدیکی قطعه پردیس-بومهن منتقل میشود.»
او توضیح میدهد که کاهش حجم آب زیرزمینی و تخلیه حوضههای محلی، بخشی از بار وارد بر پوسته زمین را حذف میکند: «کاهش حجم عظیم آب از حوضههای رودخانهای موضعی و پایین رفتن سطح آب زیرزمینی در دشت پردیس، بار عمودی را حذف میکند. برای بخشهای امتدادلغز تقریباً عمودی گسل مشا، این تخلیه بار سطحی، فشار مهاری نرمال را کاهش میدهد و ت return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();