به گزارش تابناک؛بخش بزرگی از فرودگاههای اصلی کشور از مهرآباد تا تبریز و شیرازدر دهههای ۵۰ و ۶۰ شمسی پایهگذاری شدند و از همان زمان تاکنون تغییر بنیادینی در زیرساختهای فنی آنها رخ نداده است. سیستمهای ناوبری بسیاری از فرودگاهها هنوز به نسل دوم یا سوم تجهیزات هدایت پرواز متکیاند، در حالی که کشورهای منطقه به سامانههای ماهوارهای دقیقتر و بروزتر مجهز شدهاند.
در چنین شرایطی طبیعی است که تأخیر پروازها، محدودیت دید در شرایط آبوهوایی، و گاه فرودهای انحرافی به معضل دائمی تبدیل شوند. فرودگاه بینالمللی امام خمینی نیز با وجود ظاهر مدرن خود، همچنان با کمبود امکانات پشتیبانی، ظرفیت محدود پارکینگ هواپیما و ضعف سیستمهای سوختگیری روبهروست.
با وجود همه این کاستیها، همچنان ظرفیت بالقوه زیادی در صنعت هوایی کشور وجود دارد. فرودگاههایی مانند کیش، قشم و مشهد در صورت واگذاری بخشی از عملیات خود به بخش خصوصی میتوانند به مراکز منطقهای ترانزیت هوایی تبدیل شوند. اما این امر زمانی ممکن است که وزارت راه از رویکرد تمرکزگرای خود دست بردارد و اجازه دهد مدیران محلی تصمیمهای فنی و اقتصادی را مستقلتر اتخاذ کنند.
باید پذیرفت که ایران با وجود سابقه طولانی در صنعت هوانوردی، همچنان در مرحلهای ایستاده که بسیاری از کشورها سالها پیش پشت سر گذاشتهاند. آینده این صنعت وابسته به تغییر نگرش مدیران و بازنگری جدی در سیاستهای فرودگاهی است. فرودگاه باید «دروازه کشور» باشد، نه فقط ساختمانی برای کنترل گذرنامه و تحویل چمدان.