طبق اعلام روابطعمومی فرهنگستان هنر، سهشنبه دوم دی ماه ۱۴۰۴، سیامین نشست از سلسله نشستهای حقوق مخاطب با موضوع قانون اساسی و هنر حکمرانی شایسته در دنیای هنر، با حضور سید احمد حبیبنژاد، عضو هیئتعلمی دانشگاه تهران و مسؤول کمیته حقوقی کمیسیون حقوقی مجمع تشخیص مصلحت نظام برگزار شد.
در این نشست با هدف ورود به تعهدات دولت در بحث حق بر هنر، به مقولاتی از قبیل حق بر آگاهی و حکمرانی مردمسالار، حق بر آگاهی در اسناد بالادستی، تعهدات دولت در حق بر هنر، هنر و انسان قانون اساسی، حکمرانی به مثابه پیشران هنر، الگوی مطلوب مرزگذاری در دنیای هنر و نسبت میان تقنین و هنر پرداخته شد. زیرا قانون اساسی، عالیترین سند حقوقی یک کشور است و بهمنزله راهنمایی برای تنظیم قوانین دیگر به شمار میرود. همچنین به عنوان ستون فقرات حاکمیت، میتواند چارچوبی برای تعادل قدرت با حقوق شهروندی و پاسخگویی دولت فراهم کند و انتظارات خود را در بحث ترمیمگری دستگاههای اجرایی و موارد تابعه مطرح کند.
حبیبنژاد صحبتهایش را با بخشی از فیهمافیه مولانا آغاز کرد و گفت: درون عالم آزادی است/ زیرا اندیشهها لطیفند/ بر ایشان حکم نتوان کرد/ آن اندیشهها را حقتعالی پدید میآورد در تو/ و تو نتوانی آنها را به صدهزار جهد و لاحول از خود دور کردن. وی ادامه داد: مقوله هنر از جنس خیال است. حکمرانی در هنر موضوعی است که میتواند مفهوم متناقضنما داشته باشد. به این معنا که آیا دنیای هنر قابلیت این را دارد که یک نظام حکمرانی بر آن مستولی شود؟ به قول ابنعربی، خیال شبیهترین موجود به خداوند است. کاری الهی میکند و به محض اراده آدمی، آنرا فراهم میکند. اگر هنر را آفرینش در نظر بگیرید و بپذیرید که هنرمند، صور خیال را میآفریند، باید دید آیا میشود بر خیال قید زد؟ آیا میشود نظام حکمرانی بر خیال تسلط پیدا کند؟ یا بهواسطه سیالیت خیال، حکمرانی مرتبط با عوارض حاکم بر خیال موضوعیت پیدا میکند؟ شاید مهمترین موضوعی که باید اتفاق بیفتد، این است که سازمانی بهعنوان تنظیمگر ملی حکمرانی در این حوزه مشخص شود و تدوین، تنظیم، شناسایی و یافتن راهحل برای نظام مسائل هنر را برعهده گیرد.