به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، فرهاد توحیدی فیلمنامهنویس سینما و تلویزیون در برنامه گفتگومحور «اکنون» درباره مسیر هنری و کاری خود گفت: شهر من، رشت گم شده است. البته ما از سال 1349 به تهران آمدیم اما سوداگری چهره اصلی شهرها را گم میکند، همین الان ما یک خیابانی به نام لالهزار داریم که تاریخ تجدد سینما و تئاتر را میتوانیم در آن بیابیم اما اکنون میبینیم که چه بلایی سرش آمده است. اصلا از خیابان جمهوری تا بهارستان شما میتوانید تمام تاریخ معاصر را مطالعه کنید. کار شهرداری و دیگر نهادهاست که بافت تاریخی را حفظ کند اما این کار را انجام نمیدهد. ما که کارمان سینماست اگر میخواهیم دهه ۶۰ تهران را به تصویر بکشیم، به سختی میتوانیم این کار را انجام دهیم، چون بدنه شهری بسیار تغییر کرده است.
وی درباره فیلمنامهنویس شدنش گفت: پدر من فرهنگی بود و بعدها وارد کادر اداری آموزش و پرورش شد و از کودکی من را همراه خودش به گروههای مختلف میبرد، دوستان و اطرافیان نزدیک پدر بسیار اهل تئاتر بودند، نمایشنامه مینوشتند و روی صحنه میبردند و همیشه من به تماشای تمرین آنها مینشتم. مدرسه که رفتم، ناظم مدرسه دوست پدر من بود و و زمانی که ما در کلاس بودیم، ایشان در دفتر مدرما آموزش نمیدادند، چون هنر، موسیقی طبیعت و همه چیز عالم ریاضی است.
وی افزود: بعد از اینکه دیپلم گرفتم به دانشکده هنرهای دراماتیک رفتم امتحان دادم و قبول شدم. مصاحبه هم با دکتر مهدی فروغ بود و آن را هم پذیرفته شدم و ده نفر وارد رشته ادبیات دراماتیک شدیم. من علاقه بسیاری به سینما داشتم و به عشق سینماوارد رشته ادبیات درماتیک و نمایشنامهنویسی شدم. آنزمان هیچکتابی در اینزمینه نبود؛ جز «فن سناریونویسی». همانزمان، هم داستان مینوشتم هم شعر مینوشتم و رمان نوشتن را هم گذاشتم برای بعد از بازنشستگی، اما فیلمنامهنویسی اجازه نمیدهد دوتا از همان رمان هایی که در نظر دارم بنویسم. اینفیملنامهها سریالهایی هستند که به سرانجام نرسیدهاند.