هادی خرسند
اکوسیستم استارتاپی ایران در سال ۱۴۰۳ شاهد موجی از خروج بنیانگذاران از شرکتهای بزرگ بوده است. این روند، که به یک پدیده سیستماتیک تبدیل شده، فراتر از یک تغییر مدیریتی ساده است و نشاندهنده فشارهای گستردهای است که کارآفرینان را از ادامه فعالیت در حوزه نوآوری ناامید کرده است.
اکوسیستم استارتاپی ایران در سال ۱۴۰۳ شاهد موجی از خروج بنیانگذاران از شرکتهای بزرگ بوده است. به نظر میرسد این روند، که به یک پدیده سیستماتیک تبدیل شده، فراتر از یک تغییر مدیریتی ساده است و نشان از فشارهای گستردهای دارد که کارآفرینان را از ادامه فعالیت در حوزه نوآوری ناامید کرده است. از تپسی و آپ گرفته تا سرآ کاهش مییابد و کمتر شاهد ایدههای جدید خواهیم بود.
استارتاپهایی که هنوز بنیانگذاران مستقل دارند و در حال بزرگشدن هستند، بیشتر تحت فشار قرار خواهند گرفت.
راهی برای تغییر؟
به نظر میرسد تنها راه نجات اکوسیستم استارتاپی ایران، اجرای واقعی سیاستهای حمایتی از بخش خصوصی، کاهش مداخلات، بازشدن فضای اقتصادی و حمایت از کارآفرینان است. اگر سیاستگذاریها بهگونهای تغییر کند که بنیانگذاران احساس امنیت و آزادی در مدیریت شرکتهای خود داشته باشند، امید به رشد و نوآوری همچنان زنده خواهد ماند. اما اگر روند فعلی ادامه یابد، استارتاپهای ایرانی چیزی جز پوستهای بیروح از نوآوریهای گذشته نخواهند بود و این در حالی است که که رهبر انقلاب بارها بر اهمیت تقویت بخش خصوصی، رفع موانع اقتصادی و کاهش نقش دولت در کسبوکارها تأکید کردهاند.