عباس پاپیزاده، عضو هیئت رئیسه مجلس و ولیالله بیاتی، عضو کمیسیون «امور داخلی کشور و شوراها» مجلس شورای اسلامی در گفتوگو با «جوان» پیرامون اهمیت دریافت مالیات بر سوداگری و اجرای قانون مصوب مجلس در این زمینه را تشریح کردند
جوان آنلاین: مهمترین و کلیدیترین نتیجه حاصل از اخذ مالیات بر سوداگری و سفتهبازی، افزایش ریسک دلالی و کاهش بسیار زیاد جذابیت فعالیتهای مخرب سوداگری است؛ این وضعیت منجر به تحقق فرصت برابر رقابت بین بازار تولید کالا و خدمات با بازار دارایی و در نهایت منجر به تقویت سرمایهگذاری برای تولید خواهد شد.
اقتصاد زمانی زنده و پویاست که سود، نتیجه ارزشآفرینی باشد نه دلالی و خرید و فروشهای کوتاهمدت و این رویکرد باید در نظام حکمرانی کشور نیز برقرار باشد ولی در دهههای اخیر، سودهای کلان در اقتصاد ایران بیشتر در بازارهای دارایی، چون مسکن، ارز، خودرو و طلا خلق شده است؛ بدون اینکه حتی یک شغل پایدار ایجاد شود یا یک واحد تولیدی تقویت گردد. از همین رو نیاز است که یک رویکرد اصلاحی و حمایتی در قبال تولید و تضعیفکننده دلالی در اقتصاد حاکم شود و این رویکرد نیز قانون مالیات بر سوداگری و سفتهبازی است که دقیقاً برای پایان دادن به این چرخه معیوب طراحی شده است. این قانون با افزایش هزینه فعالیتهای غیرمولد، به دنبال این است که سود از مسیر تولید و کارآفرینی و نه از واسطهگری مخرب، بهدست آید.
ایجاد فرصت رقابت برابر میان تولید و بازار دارایی آورده
سرمایهگذاران زمانی وارد بخش مولد اقتصاد میشوند که بازدهی تولید حداقل قابل مقایسه با بازار داراییها باشد. در شرایطی که خرید و فروش کوتاهمدت داراییها، سودی چندبرابر تولید دارد، چگونه میتوان از بخش مردمی اقتصاد انتظار داشت در صنعت و نوآوری سرمایهگذاری کنند و این وضعیت بیانگر نیاز جدی به ایجاد فرصت رقابت برابر میان تولید و بازار دارایی است جایی که دقیقاً قانون مالیات بر سوداگری این عدمتعادل را رفع میکند و رقابتی عادلانه میان دو مسیر اصلی تخصیص سرمایه ایجاد مینماید. با حذف امتیازهای ناعادلانه بازارهای سفتهبازانه، تولید از حاشیه به متن اقتصاد بازمیگردد.
همچنین یکی از ریشههای تلاطمات قیمتی در بازارهای دارایی کشور، سفتهبازی و موجسازی قیمتی است. وقتی دلالان میداندار بازار میشوند، مردم عادی نیز برای حفظ ارزش دارایی خود وارد بازی میشوند و این خود به تشدید جهش قیمتها منجر میشود که این پدیده را اقتصاددانان به نام تورم انتظاری خودتحریکشونده مینامند. با اخذ مالیات بر معاملات کوتاهمدت و سودهای بادآورده از طریق قانون مالیات بر سوداگری، زنجیره تشکیل حبابهای قیمتی شکسته و هیجان خرید در بازارها فروکش میکند. نتیجه مستقیم آن کاهش تلاطمات قیمتی در بازارهای دارایی و افزایش ثبات اقتصاد کلان است. اجرای قانون مالیات بر سوداگری و سفتهبازی، هزینه فرصت خروج نقدینگی از تولید را افزایش میدهد و جریان سرمایه را به سمت بخشهای مولد اقتصاد سوق میدهد. این تغییر مسیر انگیزشی، آثار مستقیم بر افزایش تشکیل سرمایه ثابت، ارتقای بهرهوری و رشد اشتغال دارد. این قانون، نقدینگی سرگردان را به نیرویی سازنده و موتور پیشران توسعه اقتصادی تبدیل میکند.
مزیت دیگر قانون مالیات بر سوداگری، بازتوزیع عادلانه ثروت است. مالیات بر سوداگری ابزاری کارآمد برای کاهش ثروتهای رانتی و نزدیک کردن سرعت رشد دارایی در جامعه است. درآمدهای حاصل از این مالیات میتواند بهصورت هدفمند در حمایت از تولید، مسکنسازی مردمی و تقویت خدمات عمومی هزینه شود. بنابراین، اجرای قانون مالیات بر سوداگری نهتنها مبارزه با دلالی است، بلکه سیاستی برای تحقق عدالت اقتصادی و توزیع منصفانه فرصتها بهشمار میرود.
تقویت شفافیت اقتصادی و تکمیل زیرساختهای مالیاتی نیز از دیگر مزیتهای قانون مالیات بر سوداگری است. اجرای این قانون با اتکا بر سامانههای اطلاعاتی و رصد دقیق معاملات، ابعاد پنهان اقتصاد را آشکار میسازد. شبکه دلالی و فرار مالیاتی که تکیهگاه فعالیتهای سفتهبازانه بوده، عملاً فرو میریزد و شفافیت جای آن را میگیرد. این شفافیت، خود بستر سیاستگذاری دقیقتر، کاهش فساد اقتصادی و افزایش اعتماد فعالان اقتصادی به آینده را فراهم میکند. در چنین محیط اقتصادی سالم و پیشبینیپذیری، سرمایهگذاری تولیدی رشد میکند و اقتصاد مسیر توسعه پایدار را طی مینماید.
تقویت سرمایهگذاری برای تولید با اجرای قانون مالیات بر سوداگری
مهمترین و کلیدیترین نتیجه حاصل از اخذ مالیات بر سوداگری و سفتهبازی، افزایش ریسک دلالی و کاهش بسیار زیاد جذابیت فعالیتهای مخرب سوداگری است؛ این وضعیت منجر به تحقق فرصت برابر رقابت بین بازار تولید کالا و خدمات با بازار دارایی و در نهایت منجر به تقویت سرمایهگذاری برای تولید خواهد شد.