استاد اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی اظهار داشت: صمیمانه خواهش میکنم آقای رئیس محترم بانک مرکزی به این مناظره تن در بدهند، تا من با مستندات خود بانک مرکزی بیایم و با ایشان صحبت کنم و بگویم چرا در برابر انتشار تخصیصهای ارزی سالهای 94 تا 96 مقاومت میکنند؟
به گزارش خبرنگار ایلنا، فرشاد مومنی در نشست موسسه دین و اقتصاد با موضوع « منطقها و ضرورتهای اداره اقتصاد ملی با فرض ماندگاری تحریمها» اظهار داشت: اگر بخواهم به این موضوع از زاویهای متفاوت نگاه کنم، توجه همه دلسوزان و مسئولان امور راهبردی کشور را به مسئلهای کلیدی جلب میکنم. بنا به اقتضای ساخت رانتی اقتصاد سیاسی ایران، برای اینکه ثابت کنیم به اینکه هیچ کشوری نیست که از مسیر بیاعتنایی به تولید فناورانه، آینده خوشی را بتواند تصور بکند، اما متأسفانه در این سرزمین باید استدلال کنیم؛ در حالی که این مسئله در تمام دنیا جزو بدیهیات اولیه عقلی محسوب میشود.
وی ادامه داد: من یک شرح مبسوطی از وجوه تاریخی و نظری این مسئله را در کتاب «عدالت اجتماعی، آزادی و توسعه در ایران امروز» مطرح کردم. در آنجا بسیار شفاف توضیح داده شده که اگر خلاقیت و تولید به مثابه یک نظام حیات جمعی، محور قاعدهگذاریها و تخصیص منابع نباشد، حتی اگر مداخله داخلی یا خارجی برای آن کشور صفر باشد، آن کشور هرگز روی ثبات و آرامش به خودش نخواهد دید. در آنجا توضیح دادم که به لحاظ نظری گفته میشود، کشوری که بخواهد رانت و مفتخوارگی را مبنای خلق ارزش قرار بدهد، با بحران شدت یافتۀ کمیابی روبهرو میشود و در شرایطی که بحران کمیابی شدت پیدا میکند، آن جامعه به جای اینکه الگوی مسلط مناسبات اقتصادی – اجتماعی در همکاری و تقسیم کار عُقلایی و خلاقیت باشد، روی ستیز و حذف و خشونت، مناسبات اقتصادی و اجتماعیاش شکل میگیرد. بنابراین این یک بدیهی اولیه عقلی است که با کمال تأسف در دوران برنامه تعدیل ساختاری از بیخوبن به این بدیهی اولیه عقلی، بیاعتنایی شده است.